باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 901مرا به صبح ازل جز رخت دلیل نبود

غزل شمارهٔ 902نماز شام که آن مه مرا جمال نمود

غزل شمارهٔ 903گل و شکوفه همه هست و یار نیست، چه سود؟

غزل شمارهٔ 904مهی بر آمد و از ماه من خبر نرسید

غزل شمارهٔ 905چمن ز سبزه خطی بر رخ جمیل کشید

غزل شمارهٔ 906مبصران که مزاج جهان شناخته اند

غزل شمارهٔ 907به دیده و دل من دوست خانه می‌طلبد

غزل شمارهٔ 908اگر ز حال من آن شوخ را خبر باشد

غزل شمارهٔ 909در آن هجوم که یار تو پادشا باشد

غزل شمارهٔ 910کسی که عشق نورزد سیاه دل باشد

غزل شمارهٔ 911چه شد که یار بر آهنگ کین برون آمد؟

غزل شمارهٔ 912ز خانه دوش که آن غمزه زن برون آمد

غزل شمارهٔ 913فغان که جان من از عاشقی به جان آمد

غزل شمارهٔ 914گل رسید و هرکسی سوی گلستان می‌رود

غزل شمارهٔ 915دل مرا چو ز روی تو یاد می آید

غزل شمارهٔ 916بیا نظاره کن، ای دل که یار می‌آید

غزل شمارهٔ 917بهار بی رخ گلرنگ تو، چه کار آید؟

غزل شمارهٔ 918لبالب آر قدح کز گلو فرود آید

غزل شمارهٔ 919کسی که شمع جمال تو در نظر دارد

غزل شمارهٔ 920کسی که بهر تو جان باختن هوس دارد

غزل شمارهٔ 921کسی که یار وفادار و مهربان دارد

غزل شمارهٔ 922بتم چو روی سوی خانه کتاب آرد

غزل شمارهٔ 923صبا نسیمی از آن آشنا نمی آرد

غزل شمارهٔ 924نظر ز روی تو خورشید بر نمی گیرد

غزل شمارهٔ 925سپیده دم که جهانی ز خواب برخیزد

غزل شمارهٔ 926غمم بکشت به کار جهان که پردازد

غزل شمارهٔ 927جهان چه بینم، چون دیدنی نمی‌ارزد

غزل شمارهٔ 928به راه عشق سلامت چگونه در گنجد؟

غزل شمارهٔ 929خطی که بر سمن آن گلعذار بنویسد

غزل شمارهٔ 930سرم فدات چو تیغ تو گرد سر گردد

غزل شمارهٔ 931چو نقش چشم توام در دل حزین گردد

غزل شمارهٔ 932دلی که نرگس مستش به ناز بستاند

غزل شمارهٔ 933اگر نسیم صبا زلف او برافشاند

غزل شمارهٔ 934نسیم زلف تو دل را درون بجنباند

غزل شمارهٔ 935اگر ز پیش برانی مرا که بر خواند

غزل شمارهٔ 936کسی که بوی تواش در دماغ می افتد

غزل شمارهٔ 937وفا ز یار جفاکار چون نمی آید

غزل شمارهٔ 938کدام شب که ترا در کنار خواهم کرد؟

غزل شمارهٔ 939نه بخت آنکه به موی تو راه خواهم کرد

غزل شمارهٔ 940اگر چه با تو حدیث جفا بخواهم کرد

غزل شمارهٔ 941مرا غمی ست که پیدا نمی توانم کرد

غزل شمارهٔ 942شب اوفتاد و غمم باز کار خواهد کرد

غزل شمارهٔ 943منم که تا زیم از عشق مست خواهم بود

غزل شمارهٔ 944نه پیش از این مژه زینگونه خونفشانم بود

غزل شمارهٔ 945صبا ز زلف تو بویی به عاشقان آورد

غزل شمارهٔ 946خطاب طلعت تو نامه زمین کردند

غزل شمارهٔ 947چو خط سبز تو بر آفتاب بنویسند

غزل شمارهٔ 948جماعتی که ز هم‌صحبتان جدا باشند

غزل شمارهٔ 949نه با تو نسبت سرو چمن شود پیوند

غزل شمارهٔ 950جوان و پیر که در بند مال و فرزندند