غزل شمارهٔ 922

بتم چو روی سوی خانه کتاب آرد

ز خلق اگر نکند رخ نهان، که تاب آرد؟

رخش جریده حسن است، اندرین معنی

لبش به وجه حسن خط مشک ناب آرد

مگر ز عارض او می برد جمالت آب

که قطره های عرق بر رخ از حباب آرد

اگر به مجلس ما چنگ سر فرو نارد

بگو به مطرب عشاق تا رباب آرد

اگر تو گوش کنی در نظم خسرو را

به تحفه هر نفست گوهر خوشاب آرد