غزل شمارهٔ 937

مستی از خانه بیرون آمد، و در میانه راه بیفتاد و قی کرد و لب و دهان خود بیالود. سگی آمد و آن را لیسیدن گرفت، پنداشت که آدمی است که آن را پاک می کند، دعا می کرد که خدای تعالی فرزندان و فرزندان فرزندان تو را خدمتگار تو گرداند.

بعد از آن سگ پای برداشت و بر روی او بول کرد. گفت: بارک الله ای سیدی! که آب گرم آوردی تا روی مرا بشویی.

خوش آن مقام که در وی دلی فرود آید

ز حسن منظر آن دیده ای بیاساید

تنم ز رنج فراوان همی نیاساید

دلم از انده بی حد همی بفرساید

اگر به بادهٔ مُشکین دلم کشد، شاید

که بویِ خیر ز زهدِ ریا نمی‌آید

نماز شام چو خورشید در غروب آید

ببندد این ره حس راه غیب بگشاید

سپیده دم بدمید و سپیده می‌ساید

که ویس روز رخ خویش را بیاراید

به حسن دلبر من هیچ در نمی‌باید

جز این دقیقه که با دوستان نمی‌پاید

فراق را دلی از سنگ سخت‌تر باید

مرا دلیست که با شوق بر نمی‌آید

مرو به خواب که خوابت ز چشم بِرباید

گرت مشاهدهٔ خویش در خیال آید

گمان مبر که جهان اعتماد را شاید

که بی‌عدم نبود هر چه در وجود آید