باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 951فسرده را سخن از عاشقی نباید راند

غزل شمارهٔ 952چو کارهای جهان است جمله بی بنیاد

غزل شمارهٔ 953دل ز تو بی غم نتوانیم کرد

غزل شمارهٔ 954تا رخ تو زلف ترا پیش کرد

غزل شمارهٔ 955در تو کسانی که نظر می کنند

غزل شمارهٔ 956مگر فتنه عشق بیدار شد

غزل شمارهٔ 957سبزه ها نو دمید و یار نیامد

غزل شمارهٔ 958نافه چین ز خاک کوی تو زاد

غزل شمارهٔ 959داد من آن بت طراز نداد

غزل شمارهٔ 960داد خواهم، اگر بخواهی داد

غزل شمارهٔ 961زلف یار مرا به باد دهید

غزل شمارهٔ 962عاشقان را چو نامه باز کنید

غزل شمارهٔ 963جان سرانگشت آن نگارین دید

غزل شمارهٔ 964تا ترا جسم و جان شکار بود

غزل شمارهٔ 965پیش روی تو یاسمین که بود؟

غزل شمارهٔ 966دل که نه زعشق پاره پاره بود

غزل شمارهٔ 967عشق تو هرگزم ز سر نرود

غزل شمارهٔ 968دل ز نادیدنت به جان نشود

غزل شمارهٔ 969یار ما را از آن خویش نشد

غزل شمارهٔ 970هر که بر گفته تو گوش نهاد

غزل شمارهٔ 971لاله پیش رخت کله بنهد

غزل شمارهٔ 972عاشقی مرد را سزای دهد

غزل شمارهٔ 973هر که دل با غم تو یار کند

غزل شمارهٔ 974صبح پیش رخ تو دم نزند

غزل شمارهٔ 975از دهانت سخن به کام رسد

غزل شمارهٔ 976وقت آن شد که گل شکفته شود

غزل شمارهٔ 977لب لعل تو جز به جان نبرد

غزل شمارهٔ 978از نکو بد نگو نمی آید

غزل شمارهٔ 979مدتی شد که یار می ناید

غزل شمارهٔ 980شب که بادم ز سوی یار آمد

غزل شمارهٔ 981هر کرا خال عنبرین باشد

غزل شمارهٔ 982هر که را یاریار می افتد

غزل شمارهٔ 983دیده با تو چو هم نظر گردد

غزل شمارهٔ 984عاشق از سینه جان برون گیرد

غزل شمارهٔ 985با تو در سینه جان نمی‌گنجد

غزل شمارهٔ 986شیوه کان ترک ماهرو داند

غزل شمارهٔ 987دیده در خون سزای می بیند

غزل شمارهٔ 988شحنه غم دواسپه می آید

غزل شمارهٔ 989دهنت را نفس نمی بیند

غزل شمارهٔ 990اگر آن ماه مهربان گردد

غزل شمارهٔ 991خم زلفت که مشک چین آمد

غزل شمارهٔ 992دل ز روی تو دور نتوان کرد

غزل شمارهٔ 993دلبرم بی وفاست، چتوان کرد

غزل شمارهٔ 994با رخت شب چراغ نتوان کرد

غزل شمارهٔ 995آنچه یک چند آب حیوان کرد

غزل شمارهٔ 996دل بدین و بدو نخواهم داد

غزل شمارهٔ 997دل با درد را کجا یابند؟

غزل شمارهٔ 998شکن زلف باز خواهی کرد

غزل شمارهٔ 999مناز، ای بت چین، که چین هم نماند

غزل شمارهٔ 1000اگر دلبری چون تو جایی برآید