باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 1001چو آن شوخ شب در دل زار گردد

غزل شمارهٔ 1002بدان دلفریبی که گیتی نماید

غزل شمارهٔ 1003بر آن است جانم که ناگه برآید

غزل شمارهٔ 1004ز من بشنو، ای دل که خوبان چه چیزند؟

غزل شمارهٔ 1005خوش آن شب که چشمم بر آن نای بود

غزل شمارهٔ 1006تو گر خویشتن را بخواهی نمود

غزل شمارهٔ 1007دو چشمت که تیر بلا می زند

غزل شمارهٔ 1008لبش در شکر خنده جان می برد

غزل شمارهٔ 1009دل از بند زلفت رها کی شود؟

غزل شمارهٔ 1010شبی آن پسر دل من ستد، اگر این طرف گذری کند

غزل شمارهٔ 1011تو رفته ای و ز تو نامه ای به من نرسد

غزل شمارهٔ 1012از اشک من به کویت جز سرخ گل نروید

غزل شمارهٔ 1013زلفت، صنما، تافته چندین چه نشیند؟

غزل شمارهٔ 1014اگر سرو من در چمن جا بگیرد

غزل شمارهٔ 1015به هر جنبش که در زلفت ز باد صبحگاه افتد

غزل شمارهٔ 1016بیا ساقی و می در ده که گل در بوستان آمد

غزل شمارهٔ 1017هوایی خرم است و هر طرف باران همی بارد

غزل شمارهٔ 1018هوایی خرم است و ابر لولوبار می بارد

غزل شمارهٔ 1019چو صبح از روی نورانی نقاب تار بگشاید

غزل شمارهٔ 1020سفیده دم چو در از ابر درفشان بچکد

غزل شمارهٔ 1021هوای بوستان خوش گشت و باده لطف جان دارد

غزل شمارهٔ 1022دل از رخ تو به گل های تازه رو نرود

غزل شمارهٔ 1023رسید موسم عید و صلای می درداد

غزل شمارهٔ 1024آنی که از کرشمه و نازت سرشته‌اند

غزل شمارهٔ 1025به کوی عاشقی از عافیت نشان ندهند

غزل شمارهٔ 1026باز ابر آمد و بر سبزه درافشانی کرد

غزل شمارهٔ 1027حد حسنت گر اهل دل بدانند

غزل شمارهٔ 1028خوش آن شبی که سرم زیر پای یار بماند

غزل شمارهٔ 1029دل شد ز دست و بر مژه از خون نشان بماند

غزل شمارهٔ 1030عشاق دل غمزده را شاد نخواهند

غزل شمارهٔ 1031عشاق هر شب از تو به خوناب خفته اند

غزل شمارهٔ 1032غارت عشقت رسید، رخت دل از ما ببرد

غزل شمارهٔ 1033گر چه خوبان ز مه فزون باشند

غزل شمارهٔ 1034یاران که بوده اند ندانم کجا شدند؟

غزل شمارهٔ 1035آن مست ناز جان جهان که می رود

غزل شمارهٔ 1036ای اهل دل نخست ز جان ترک جان کنید

غزل شمارهٔ 1037ببار باده روشن که صبح روی نمود

غزل شمارهٔ 1038پای ناز ارچه گهی جانب ما نگذارد

غزل شمارهٔ 1039تنها غم خود گفتن با یار چه خوب آید؟

غزل شمارهٔ 1040جهان به خواب و شبی چشم من نیاساید

غزل شمارهٔ 1041ترکی که جست و جوی دل من جز او نبود

غزل شمارهٔ 1042چو باد صبح به آن سرو خوش خرام شود

غزل شمارهٔ 1043دلی کاو عاشق روییست در گلزار نگشاید

غزل شمارهٔ 1044دلدار مرا بهره به جز غم نفرستاد

غزل شمارهٔ 1045دست ز کار شد مرا، دست به یار در نشد

غزل شمارهٔ 1046تو کز سوزم نه‌ای واقف، دلت بر من نمی‌سوزد

غزل شمارهٔ 1047ز هجر سوخته شد جان من سپند تو باد

غزل شمارهٔ 1048صبا چو در سر آن زلف نیم تاب شود

غزل شمارهٔ 1049غم کشت مرا آن بت نوشاد نیامد

غزل شمارهٔ 1050کدام دل که تو غمزده زدی فگار نشد؟