باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 1051گل آمد و ز دوست صبایی نمی‌رسد

غزل شمارهٔ 1052کسی که دیدن آن ترک باده نوش رود

غزل شمارهٔ 1053کسی که دیدن آن چشم خوابناک رود

غزل شمارهٔ 1054گذشت مجلس عیش و خمار می نرود

غزل شمارهٔ 1055ز من به خاطر آن نازنین که یاد دهد؟

غزل شمارهٔ 1056هوایی در سرم افتاده، جانم خاک خواهد شد

غزل شمارهٔ 1057همیشه از نمکت شور در جگر باشد

غزل شمارهٔ 1058از خط او نسخه سبزه به صحرا ببرد

غزل شمارهٔ 1059در گریه خون عاشقی کو خان و مان راتر نهد

غزل شمارهٔ 1060ز دوری تو چو خونابه من افزون شد

غزل شمارهٔ 1061شبی گر آن پسر نازنین به ما برسد

غزل شمارهٔ 1062گر حسن تو آفاق پر آوازه ندارد

غزل شمارهٔ 1063چون گشادی دهان شکر خند

غزل شمارهٔ 1064به ره جولان که دی سلطان من زد

غزل شمارهٔ 1065حدیث حسن تو زین پس کفایتی برسد

غزل شمارهٔ 1066اگر از خطت سبزه صحرا بگیرد

غزل شمارهٔ 1067مهری که بود با منت، آن گوییا نبود

غزل شمارهٔ 1068سوار چابک من پیش چشم من مگذر

غزل شمارهٔ 1069امروز که از باران شد سبزه رعنا تر

غزل شمارهٔ 1070بیا، جانا، رضای من نگهدار

غزل شمارهٔ 1071نگارا، چشم رحمت سوی من دار

غزل شمارهٔ 1072مسلمانان، گرفتارم گرفتار

غزل شمارهٔ 1073چنان چشمی ز رویم دور می دار

غزل شمارهٔ 1074ای دل، ز بتان دو دیده برگیر

غزل شمارهٔ 1075ای لعل لبت چو بر شکر شیر

غزل شمارهٔ 1076ای بر دلم از فراق صدبار

غزل شمارهٔ 1077ای شمع، رخ تو مطلع نور

غزل شمارهٔ 1078در سینه دارم کوه غم، داند اگر یار این قدر

غزل شمارهٔ 1079جانی، ندانم این چنین با زندگانی، ای پسر

غزل شمارهٔ 1080صبح است و دهر از خرمی چون روضه رضوان نگر

غزل شمارهٔ 1081ای از تو خوبان خورده خون تو از همه خونخواره تر

غزل شمارهٔ 1082ماه ندیدی ار دلا، یار چو ماه من نگر

غزل شمارهٔ 1083ای به تپیدن از تو دل، هوش که می بری مبر

غزل شمارهٔ 1084گر تو کلاه کج نهی، هوش ز ما شود مگر

غزل شمارهٔ 1085ای ز چون تو بت شده، صد پارسا زنار دار

غزل شمارهٔ 1086ای چراغ جانم از شمع جمالت نور دار

غزل شمارهٔ 1087یا رب، این ماییم از آن جان و جهان افتاده دور

غزل شمارهٔ 1088گر هنر داری مرنج، ار کم نشینی بر ستور

غزل شمارهٔ 1089یا رب، آن رویست یا گلبرگ خندان در نظر

غزل شمارهٔ 1090ای ترا در زیر هر لب شکرستانی دگر

غزل شمارهٔ 1091پرتو خورشید بین تابنده از روی قمر

غزل شمارهٔ 1092می نیاید چشم من بر آستان او گذر

غزل شمارهٔ 1093خوش بود باده گلرنگ در ایام بهار

غزل شمارهٔ 1094یکی امروز سر زلف پریشان بگذار

غزل شمارهٔ 1095زلفت از باد دگر باشد و از شانه دگر

غزل شمارهٔ 1096گر زمین جان برود، باد هوایی کم گیر

غزل شمارهٔ 1097سر به کوی عشق غلتانیده گیر

غزل شمارهٔ 1098ای رخت از مه جهان آرای تر

غزل شمارهٔ 1099با تو در سینه نفس را چه گذر

غزل شمارهٔ 1100در عشق باز خود را دیوانه کردم از سر