غزل شمارهٔ 1098

ای رخت از مه جهان آرای تر

وی لبت از می نشاط افزای تر

تر کنم جان در رهت چون ره روی

کاب می ریزد ازان بالای تر

مانده گشتی ار چه از خون دل ریختن

خوی بریز از عارض زیبای تر

خون خود جویم همی، تا در تو دید

از که؟ زین چشم جگر پالای تر!

مردم چشمم نیاساید ز خواب

زانکه هستش روز تا شب جای تر

در غمت آب از سر خسرو گذشت

گر چش از دریا نگشتی پای تر