غزل شمارهٔ 1017

هوایی خرم است و هر طرف باران همی بارد

نگویم قطره کز بالا گل و ریحان همی بارد

نگون سر شاخهای سبزه گویی در همی جنبد

ز بس کابر در افشان لولوی غلتان همی بارد

چکان قطره ز سرهای انار تازه پنداری

که هر دانه که بوده ست اندرون پنهان همی بارد

خوش آن وقتی که مطرب در سماع، و نیکوان سرخوش

خرامان در میان سبزه و باران همی بارد

ز بهر پای خوبان را بساط سبزه می شوید

هر آبی کز هوا بر سبزه بستان همی بارد

ولی هر قطره بر جان آب داده هست چون پیکان

جدا افتاده ای را کز مژه طوفان همی بارد

هوای ابر با هم‌صحبتان، خسرو، غنیمت دان

که عیش و خوش دلی از صحبت ایشان همی بارد