غزل شمارهٔ 963

علویی در بغداد زنی را به خود خواند آن زن از وی دینار و درهم خواست. علوی گفت: تو به آن راضی نیستی که جزوی از اهل خاندان نبوت و خانواده ولایت در تو فرود آید؟

زن گفت: این فسانه را به قحبگان قم و کاشان گوی، از قحبگان بغداد این آرزو را جز به دینار و درهم مجوی.

گاو مسکین ز کید دمنه چه دید؟

وز بد زاغ بوم را چه رسید؟

آتش افکند در جهان جمشید

از پس چار پرده چون خورشید

عشق جانان مرا ز جان ببرید

جان به عشق اندرون ز خود برهید

ناگهان بانگ در سرای افتد

که فلان را محلِّ وعده رسید

یا نسیم خوش بهار وزید

یا صبا نافهٔ تتار دمید