غزل شمارهٔ 988
شاعر: امیرخسرو دهلوی
Toggle stanza 1شحنه غم دواسپه می آید
شحنه غم دواسپه می آید
صبر نزدیک من نمی پاید
روزگارم به خشم می نارد
و آسمانم به سرمه می ساید
رفت روزی که با تو خوش بودیم
هرگز آن روز رفته باز آید؟
لب چه خایی برای کشتن من؟
خود فلک پست دست می خاید
زان لب آسایشی بده دل را
زانکه از گریه می نیاساید
بعد ازینم به بند زلف مبند
کز چنین بسته هیچ نگشاید
خسروت چون به عشق شد بنده
خوانیش گر غلام خود، شاید
زمین
ہم وزن و قافیہ نظمیں
دیدن دوست، دوست را گه گه
چهرۀ دوستی بیاراید
جامیرسالهٔ اربعین(27) وَاَیْضاً قَالَ صَلَّی اللهُ عَلَیْهِ وَآلِهِ: زُرْ غِبًّا، تَزْدَدْ حُبًّا. (المعجم الکبیر للطبرانی)
بوی دلدار ما نمیآید
طوطی این جا شکر نمیخاید
رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 988
من بسازم ولیک کی شاید
زاغ با طوطیان شکر خاید
رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 990
مردکی صافی از غرض باید
تا گواهی ازو درست آید
سعدیخبیثات و مجالس الهزلخبیثاتشمارهٔ 26
ماخذ
فارسی متن کا ماخذ: گنجور