غزل شمارهٔ 961

زلف یار مرا به باد دهید

باد عنبرفشان زیاد دهید

جادوان کز خطش سبق گیرند

شحنه ای هم ازان سواد دهید

ای کسانی که نزد یار منید

از منش زود زود یاد دهید

سوی او رفته اید می ترسم

که شما نیز دل به باد دهید

از لب من به پای او گه گاه

بوسه بدهید و پر مراد دهید

خردسالی همی کند بیداد

ای بزرگان شهر، داد دهید

اشک خسرو همی رود ز فراق

گر توانیدش ایستاد دهید