باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 201درین دیار عجب مطربان یک رنگند

غزل شمارهٔ 202پس از نه مه جهان را دامن عیشی به چنگ افتد

غزل شمارهٔ 203بی تو بر بال و پر مرغان گلستان تنگ بود

غزل شمارهٔ 204گل آمد و لعلم ز دل سنگ برآورد

غزل شمارهٔ 205من آن صیدم که هرکس را نظر بر حال من افتد

غزل شمارهٔ 206کس چو من نیست که پیش نظر از دل برود

غزل شمارهٔ 207این کعبه را بنا نه به باطل نهاده‌اند

غزل شمارهٔ 208عشقست طلسمی که در و بام ندارد

غزل شمارهٔ 209این که دل نامند چون حرزم حمایل کرده‌اند

غزل شمارهٔ 210نمی توان به گزند از من انتقام کشید

غزل شمارهٔ 211یکی فلسم هوس هر روز در سیمابم اندازد

غزل شمارهٔ 212اشک در دیده نیارم که حجابم نبرد

غزل شمارهٔ 213دوش بر سوز دل و سینه براتم دادند

غزل شمارهٔ 214دل نمی‌دانم کجا، زین آستانم می‌کشد

غزل شمارهٔ 215کسی به ملک حدوث از قدم نمی‌افتد

غزل شمارهٔ 216کمند و دام ما غیر از شکار غم نمی‌گیرد

غزل شمارهٔ 217باده خاص محبت کی به نامحرم رسد

غزل شمارهٔ 218شادی عشق تو هنگامه غم برهم زد

غزل شمارهٔ 219دل باهوش دم برون ندهد

غزل شمارهٔ 220حسن جنبید ز خواب و مژه را برهم زد

غزل شمارهٔ 221سازم آن می نمک‌آلود که بی‌غم باشد

غزل شمارهٔ 222رشحه ای از حسن جانان ریختند

غزل شمارهٔ 223نه ز جهدم به کف بخت عنان می‌آید

غزل شمارهٔ 224درد و غمت که همچو هما استخوان خورند

غزل شمارهٔ 225خونم ار بر خاک ریزی نقض پیمان کی شود

غزل شمارهٔ 226ز بیداد تو حرف مهر را نام و نشان گم شد

غزل شمارهٔ 227منم مرغ اسیری مضطرب از بیم جان خود

غزل شمارهٔ 228دلم را نور رحمت از وداع جان فرو گیرد

غزل شمارهٔ 229بکش، بسوز، که نام امان نخواهم برد

غزل شمارهٔ 230دیده ام نیم نگاهی که به دیدن نرسد

غزل شمارهٔ 231خوشا کز بس هجوم گریه ام در دامن آویزد

غزل شمارهٔ 232نه هر مغزی که بوید نکهت از مصر و یمن گیرد

غزل شمارهٔ 233به خاطرم گله‌ای گشت و دوست دشمن شد

غزل شمارهٔ 234تبسمش به لب از شرم خشم و کین گردد

غزل شمارهٔ 235ناوک غم جان شکافد سینه گر جوشن شود

غزل شمارهٔ 236گهی که وقت علاج دماغ من باشد

غزل شمارهٔ 237رشکی به من گهی ز ادای سخن رسد

غزل شمارهٔ 238گلزار به شهر آمد و بازار چمن شد

غزل شمارهٔ 239چون ابر بهاری به سرم سایه فکن شد

غزل شمارهٔ 240هرگز به سیر گل دل محزون نمی‌رود

غزل شمارهٔ 241دریغ نقش امل ها بر آب جو بستند

غزل شمارهٔ 242دل کز تو شد بریده کم از سنگ و رو نبود

غزل شمارهٔ 243ساقی قدح نداد و سفال سبو نبود

غزل شمارهٔ 244نگاهت چشم جادو برنتابد

غزل شمارهٔ 245زان خم که زاهدان به قدم آب جو کنند

غزل شمارهٔ 246آمد سحر که دیر و حرم رفت و رو کنند

غزل شمارهٔ 247تو می رانی و خاطر با تو ذوق گفتگو دارد

غزل شمارهٔ 248ز گردش‌های چشمش مستی پیمانه می‌خیزد

غزل شمارهٔ 249هوای کوی او آواره‌ام از خانه می‌سازد

غزل شمارهٔ 250چو عریان شد چمن مرغ از ضرورت خانه می‌سازد