باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 101خمار می به لبم قفل زد ایاغ کجاست؟

غزل شمارهٔ 102بی عشق عقل را هنری در دماغ نیست

غزل شمارهٔ 103هجران نمکی سودو به داغ دل ما ریخت

غزل شمارهٔ 104به شرح حالت من نامه ها در اطرافست

غزل شمارهٔ 105کس ننمود جرعه‌ای کز جگرم گزک نخواست

غزل شمارهٔ 106چنان ز خانه برون رفتنم به دل ننگ است

غزل شمارهٔ 107در نعت پیغمبر صلوات الله علیه - زهی نسخهٔ آفرینش جمالت

غزل شمارهٔ 108تو را به کعبه مرا کار با دل افتادست

غزل شمارهٔ 109در خون دیده گشته تنم بسمل تو نیست

غزل شمارهٔ 110گه تجلی مانع است و گاه هجران حایل است

غزل شمارهٔ 111ذوقی به کمالست و وصالی به دوامست

غزل شمارهٔ 112نشست پهلوی من وز رقیب جام گرفت

غزل شمارهٔ 113عشق را کام به عهد دل خود کام تو نیست

غزل شمارهٔ 114اخترشناس در روش بخت من گم است

غزل شمارهٔ 115بویی از آن دو سلسله خم به خم گذشت

غزل شمارهٔ 116فرحی نیست که در پهلوی آن صد غم نیست

غزل شمارهٔ 117گر کند گیتی وفایی با وفاداران خوش است

غزل شمارهٔ 118بیا که مردم و بر راه چشم جان بازست

غزل شمارهٔ 119ابری به نظر آمد و برقی ز میان جست

غزل شمارهٔ 120هین قدح، شمع شبستان این است

غزل شمارهٔ 121زبان طعنه ما کوته از بریدن نیست

غزل شمارهٔ 122داغ دل در عشق افسردن نمی‌داند که چیست

غزل شمارهٔ 123هوا بدیهه رسانست و باغ موزون است

غزل شمارهٔ 124محبت تو به هر دل نشست کین ننشست

غزل شمارهٔ 125بختم این بس که مشتری شده دوست

غزل شمارهٔ 126باز دل جایی گل دیوانگی بو کرده است

غزل شمارهٔ 127خوی شه عربده جو افتادست

غزل شمارهٔ 128داند اخلاص مرا وز حال من آگاه نیست

غزل شمارهٔ 129این پیش خیل کج کلهان از سپاه کیست؟

غزل شمارهٔ 130شهر ویران شده گریه مستانه ماست

غزل شمارهٔ 131جمال ساقی ما در ضمیر لاله گذشت

غزل شمارهٔ 132شب از فسانه ام ز جنون خانه پر شدست

غزل شمارهٔ 133گل بیداد دسته بسته اوست

غزل شمارهٔ 134دل که جمعست غم بی سر و سامانی نیست

غزل شمارهٔ 135شور چمن ز نغمه آزادی من است

غزل شمارهٔ 136آن که صد نامه ما خواند و جوابی ننوشت

غزل شمارهٔ 137جزای حسن عمل در شریعت عربیست

غزل شمارهٔ 138غیر من در پس این پرده سخن سازی هست

غزل شمارهٔ 139عشق مرا زبان حکایت بریدنیست

غزل شمارهٔ 140رفتی به بزم غیر و نکونامی تو رفت

غزل شمارهٔ 141عطاش را نه صوابست و نه خطا باعث

غزل شمارهٔ 142بر طبع ساده زود شود خوشگوار بحث

غزل شمارهٔ 143فسون خط تو پیغام بعثت و شب داج

غزل شمارهٔ 144ای کعبه که گردت ننشیند به صفا هیچ

غزل شمارهٔ 145گوش گل می‌درد از مژده هنگام صبوح

غزل شمارهٔ 146دهل و نای دریدیم به آوازه صبح

غزل شمارهٔ 147مانده ام با دلی از هجر عزیزان مجروح

غزل شمارهٔ 148چگونه نام تو آریم بر زبان گستاخ

غزل شمارهٔ 149چو نیست حد که به بالین نهیم سر گستاخ

غزل شمارهٔ 150بیگانه چون رود به در آشنا رود