باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 151بر قفا چشمت نمی افتد چو این در واشود

غزل شمارهٔ 152دوران می حسرت همه در ساغر ما کرد

غزل شمارهٔ 153می‌روم جایی که غم آنجا ز دل‌ها می‌رود

غزل شمارهٔ 154هر سحر سلسله از پای سحر بگشایند

غزل شمارهٔ 155مجلس چو بر شکست تماشا به ما رسید

غزل شمارهٔ 156در آشیان ما پر و بال هما رسید

غزل شمارهٔ 157در به روی عیش تا بستیم دیگر وانشد

غزل شمارهٔ 158آن بخت فتنه جو که تو دیدی به خواب شد

غزل شمارهٔ 159گر تشنه بر سر خم میرم عجب نباشد

غزل شمارهٔ 160چه شور بود؟ که عشقت به من کرامت کرد

غزل شمارهٔ 161ناله را نیست اثر کز تو شکایت دارد

غزل شمارهٔ 162به هوش سیر چمن کن که شاهدان مستند

غزل شمارهٔ 163نه دل آزاد پای بست شود

غزل شمارهٔ 164چه خوست کاین دل کافر نهاد من دارد

غزل شمارهٔ 165هوس چو دیر کشد شعله در نهاد افتد

غزل شمارهٔ 166هوس پروانه است اما به گرد دود می‌گردد

غزل شمارهٔ 167عالم از عشق در وجود آمد

غزل شمارهٔ 168روز ازلم بود به نابود نهفتند

غزل شمارهٔ 169شمع را زنده دلی در شب تار آخر شد

غزل شمارهٔ 170کمال عاشقی حیرانی دیدار می‌آرد

غزل شمارهٔ 171آن را که قبول تو خریدار نباشد

غزل شمارهٔ 172دوشینه سرودی دل افگار برآورد

غزل شمارهٔ 173نشان آن که کردم قطع امید از دیار خود

غزل شمارهٔ 174ز نکهت سحری شوق یار می‌خیزد

غزل شمارهٔ 175جهان جوان شد و عقد بهار می‌بندد

غزل شمارهٔ 176بزمت غم بار ما ندارد

غزل شمارهٔ 177باز نرگس را گلستان صاحب افسر کند

غزل شمارهٔ 178وقت شد سبزه فرش در پیچد

غزل شمارهٔ 179هنوز راه نگاهم به بام و در ندهند

غزل شمارهٔ 180باعث راندنم از بزم بجز عار نبود

غزل شمارهٔ 181محبت با دل غم دیده الفت بیشتر گیرد

غزل شمارهٔ 182دلم از ناله خوش گردید امید اثر باشد

غزل شمارهٔ 183کسی که تشنهٔ وصل است با کوثر نمی‌سازد

غزل شمارهٔ 184بیا که بی تو غم از خاطرم به در نرود

غزل شمارهٔ 185ما بید بوستانیم، ما را ثمر نباشد

غزل شمارهٔ 186صبحی بنال راه فلک برنبسته‌اند

غزل شمارهٔ 187امشب چمن از گریه ما تازه و تر بود

غزل شمارهٔ 188ذوقی ز می نزاد که صد شور و شر نشد

غزل شمارهٔ 189پیران که دقع قبض طباشیر برده‌اند

غزل شمارهٔ 190این جا نه به هر سنگ سیه نور فروشند

غزل شمارهٔ 191با آنکه ز مهرش به دلم حور نگنجد

غزل شمارهٔ 192روز از آن آید که با صد خواریم بر در کشد

غزل شمارهٔ 193پایمالم فتنه‌ای را هر که در شور آورد

غزل شمارهٔ 194به گوشم از پریدن‌های چشم آواز می‌آید

غزل شمارهٔ 195آمد دگر به صلح و در فتنه باز کرد

غزل شمارهٔ 196آخر به من آن مغ بچه هم کیش برآمد

غزل شمارهٔ 197یغمای تو دستی به کم و بیش برآورد

غزل شمارهٔ 198افسانه شیرین مرا گوش نکردند

غزل شمارهٔ 199به دل ز شوق تو چون ناله در سماع آید

غزل شمارهٔ 200به هجر و وصل دلم الفت و نزاع ندارد