غزل شمارهٔ 189

پیران که دقع قبض طباشیر برده‌اند

آب رخ جوان به دم پیر برده‌اند

چون من هر آن کسان که نفس کرده‌اند سرد

نور سحر به نالهٔ شبگیر برده‌اند

سرگشته‌اند اگرچه به تحصیل تجربه

پی تا فراز طارم تدبیر برده‌اند

از سالخوردگان نبود خوش فضول از آنک

صحبت به ضیف خانه تقدیر برده‌اند

پیران ز روز تیره سیه‌کار می‌شوند

با آن که مو سفید سر از شیر برده‌اند

بی‌باکی و غرور جوانی نماند حیف

پیران همه خجالت و تقصیر برده‌اند

شادی به شیب کز می و افیون بود چه حظ؟

این قوم ره به عیش به تزویر برده‌اند

گر کج شود به ما دل نازک به آن سزد

بار گران به قامت چون تیر برده‌اند

با موی همچو سبحه کافور نگروند

آنان که دل به زلف چو زنجیر برده‌اند

یوسف فریب گرگ ممثل کجا خورد؟

روبَهْ به صید کردن نخجیر برده‌اند

وحشی چو تو، شکار «نظیری» کجا شود

شهباز را به دام مگس گیر برده‌اند