باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 1اذا ماشئت ان تحیی حیوة حلوة المحیا

غزل شمارهٔ 2مانند سراب بند بر پا

غزل شمارهٔ 3در پرده ره ندادند وقت سخن صبا را

غزل شمارهٔ 4زبان پیام هوس داشت شستم انشا را

غزل شمارهٔ 5تو اگر ز کعبه راندی، و گر از بهشت ما را

غزل شمارهٔ 6برای خشت خم خوبیم گو آن پیر ترسا را

غزل شمارهٔ 7ای کرده خراب خانه‌ها را

غزل شمارهٔ 8ز شهر دوست می‌آیم پیام عشق بر لب‌ها

غزل شمارهٔ 9طعم هلاهل می‌دهد زهر فراقت آب را

غزل شمارهٔ 10دارد ز غمزه حجت قاطع حبیب ما

غزل شمارهٔ 11شرم می‌آید ز قاصد طفل محبوب مرا

غزل شمارهٔ 12بگذر از عشق که نه خطوه نه گامست اینجا

غزل شمارهٔ 13به زیر هر بن مو چشم روشنی‌ست مرا

غزل شمارهٔ 14صفا از عقده دل‌هاست آن زلف معقد را

غزل شمارهٔ 15نه عدم بود و نی وجود اینجا

غزل شمارهٔ 16طاعت ما نیست غیر از ورزش پندار ما

غزل شمارهٔ 17بر فلک تابد مسیحا رشته زنار ما

غزل شمارهٔ 18نشسته در ظلمم با قمر چه کار مرا

غزل شمارهٔ 19نگاه گم شده در راه کوی یار مرا

غزل شمارهٔ 20چه منت از مدد روزگار بر سر ما

غزل شمارهٔ 21دیدمش در دل نهفتم آه بی‌تأثیر را

غزل شمارهٔ 22چند از مؤذن بشنوم توحید شرک‌آمیز را

غزل شمارهٔ 23ز بس بود دل خود کام ناسپاس مرا

غزل شمارهٔ 24با شهپر عنقا چه نوا بال مگس را

غزل شمارهٔ 25کردم ز شکوه منع دل زار خویش را

غزل شمارهٔ 26غبار از دل به مژگان روبم و بینم نشانش را

غزل شمارهٔ 27بانگ نی می برد ز هوش مرا

غزل شمارهٔ 28فراق دوستان بسیار پیش آمد دل ما را

غزل شمارهٔ 29ای از کرم نریخته خون سبیل را

غزل شمارهٔ 30در خور اگر نییم می لعل فام را

غزل شمارهٔ 31مستی ربوده از کف هستی زمام ما

غزل شمارهٔ 32تمکین خرد برد ز سر شور و شرم را

غزل شمارهٔ 33ساقی بشو دورنگی امید و بیم را

غزل شمارهٔ 34بر رخ شکستم از خطا رنگ امید و بیم را

غزل شمارهٔ 35پروانه ایم و شعله بود آشیان ما

غزل شمارهٔ 36ز حرمانم غمی در خاطر یاران شود پیدا

غزل شمارهٔ 37ز عاشق می‌شود معشوق را نام و نشان پیدا

غزل شمارهٔ 38گل خلعت نو داد دگر شاخ کهن را

غزل شمارهٔ 39جز نام صنم نقش مکن لوح جبین را

غزل شمارهٔ 40دلا گداز که آیینه کرده سنگ تو را

غزل شمارهٔ 41به صاف صبح نگه کن سر سبو بگشا

غزل شمارهٔ 42امشب خوش آشناست به رویش نگاه ما

غزل شمارهٔ 43هرگه رقم کنم به تو عذر گناه را

غزل شمارهٔ 44از چاه غبغبش به درآورده ماه را

غزل شمارهٔ 45از کف نمی دهد دل آسان ربوده را

غزل شمارهٔ 46تا به کی بر خرقه بندم جسم غم فرسوده را

غزل شمارهٔ 47نظر بر روی او دزدیده بگشا

غزل شمارهٔ 48از پی آشوب ما، در زلف دارد شانه را

غزل شمارهٔ 49نیست زین مزرع آب و دانه ما

غزل شمارهٔ 50ازین ویرانه تر می خواستم ویرانه خود را