غزل شمارهٔ 168

روز ازلم بود به نابود نهفتند

در ضمن زیان کاری من سود نهفتند

آن روز که می زاد مرا مادر گیتی

در هفت فلک اختر مسعود نهفتند

در مصطبه جو علم، که نور خرد ما

از شمع شب مدرسه در دود نهفتند

احوال حقیقت همه در سر مجازست

در سجده بت طاعت معبود نهفتند

می نوش که آن روز که شد توبه اجابت

ذوق اثر از نغمه داوود نهفتند

نبود عجب ار کور شود دیده حاسد

زهرش به نگاه حسدآلود نهفتند

آن آتش جان سوز که شد باغ براهیم

تاب و تف از آن در دل نمرود نهفتند

معلوم نشد شعبده چرخ «نظیری »

دیر آمده ام در نظرم زود نهفتند