غزل شمارهٔ 172

دوشینه سرودی دل افگار برآورد

کآهو ز حرم، مرغ ز گلزار برآورد

امسال دگر اشک صلاح و دم زهدم

رنگ می پار و گل پیرار برآورد

من توبه نیاورده‌ام از کعبه که کافر

بت از گرو خانه خمار برآورد

تنها نه مرا راه زد از بوالعجبی عشق

بس شیخ که از خرقه و زنّار برآورد

هر کاو سر خار ره ما بر کف پا خورد

صد رنگ گل از گوشهٔ دستار برآورد

بد کرد به ما هر که در خلوت ما زد

ما را ز سراپردهٔ دیدار برآورد

چون کبک خرامنده به هر ره که گذشتی

جولان تو طاووس ز رفتار برآورد

بس حلقه که زد بر در افلاک «نظیری»

کاین صبح طرب را ز شب تار برآورد