غزل شمارهٔ 182

دلم از ناله خوش گردید امید اثر باشد

بسی آسود شستم این خدنگم کارگر باشد

اگر دزدیده دیدن ها نباشد بهر پاس دل

محبت از تغافل های بیجا در خطر باشد

دلم تا خو به آسایش نگیرد روز خرسندی

به خاطر شیوه یی آید که آن جانسوزتر باشد

ز هجران روز ما دارد غبار عالمی بر دل

نباشد در شب ما روشنی گر صد سحر باشد

نگویم جرم ادراکست، شرم غمزه را نازم

که صدره کشته ام دید و ز حالم بی خبر باشد

مکن دورم، که بس دشوار باشد بال افشاندن

اسیری را که گردی زین حرم بر بال و پر باشد

«نظیری » شاد هم باشی که خدمتکار دیرینی

کدامت قدر و قیمت پیش او؟ خاکت به سر باشد