غزل شمارهٔ 145

گوش گل می‌درد از مژده هنگام صبوح

زنده دارد نفس باد صبا نام صبوح

تا تو مرغ فلکی رام گلستان شده‌ای

خواب مرغ سحری رفته و آرام صبوح

تو گل از مرغ سحرگاه گرفتارتری

دم نزد صبح حریفان که نشد دام صبوح

در چنان بزم که مستان سحر می نوشند

صاف خورشید بود درد ته جام صبوح

دست و پا گر نزند دل نفسم می گیرد

در گو روز فتادم ز لب بام صبوح

غم مطلوب سر از دامن دلبر نگرفت

لابه نیم شبی کردم و ابرام صبوح

حق دیدار «نظیری » نرسانی به تمام

در شب وصل ادا گر نکنی وام صبوح