غزل شمارهٔ 133

گل بیداد دسته بسته اوست

مهر در دل خسک شکسته اوست

همه جا ناخن تصرف بند

هر کجا سینه‌ای است خسته اوست

این که گم گشته عهد و شرط وفا

ریو و رنگ زیاد جسته اوست

برد اندیشه بتان ز دلم

کعبه دل صنم شکسته اوست

خس بستان و خار دیوارش

قید مرغ رسن گسسته اوست

سرو بالا و عبهر نظرش

دست پرورد و خانه رسته اوست

تا برآید به رنگ رخسارش

باده در خون دل شسته اوست

عشق هر دم به تازه سودایش

عقل کهنه فروش رسته اوست

به سبوی مغان بلا نرسد

که به دست کریم دسته اوست

نزل روح الامین «نظیری » را

نامه پیک پی خجسته اوست