غزل شمارهٔ 127

خوی شه عربده جو افتادست

کشته یی بر سو کو افتاده ست

به ادب زی که سرمستان را

بد کمندی به گلو افتادست

بهش از شارع میخانه گذر

سرمستان چو کدو افتادست

در خرابات مغان مستان را

کاسه بشکسته سبو افتادست

آن که افتاده برین؟ در راهش

قدمش از تک و پو افتادست

خوشی ما ز گل و بستان نیست

صحبت یار نکو افتادست

خوش عبیری به هم آمیخته عشق

خو به خو بوی به بو افتادست

عشوه سنبل و گل دل خلدم

ره بر آن گلشن و کو افتادست

جای دل خرده مینا چینم

وه که بارم به غلو افتادست

دلبرم را سر رسوایی نیست

کار جیبم به رفو افتادست

با خودم دشمن جان باید بود

چه کنم دوست عدو افتادست

هر نفس دلق «نظیری » رنگی است

عشق را چشم برو افتادست