غزل شمارهٔ 127

Poet: Naziri Nishapuri

Metre: فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مسدس مخبون محذوف)

Rhyme: ست

Poems with the same metre and rhyme: 3

Poetic form: Ghazal

خوی شه عربده جو افتادست

کشته یی بر سو کو افتاده ست

به ادب زی که سرمستان را

بد کمندی به گلو افتادست

بهش از شارع میخانه گذر

سرمستان چو کدو افتادست

در خرابات مغان مستان را

کاسه بشکسته سبو افتادست

آن که افتاده برین؟ در راهش

قدمش از تک و پو افتادست

خوشی ما ز گل و بستان نیست

صحبت یار نکو افتادست

خوش عبیری به هم آمیخته عشق

خو به خو بوی به بو افتادست

عشوه سنبل و گل دل خلدم

ره بر آن گلشن و کو افتادست

جای دل خرده مینا چینم

وه که بارم به غلو افتادست

1010

دلبرم را سر رسوایی نیست

کار جیبم به رفو افتادست

1111

با خودم دشمن جان باید بود

چه کنم دوست عدو افتادست

1212

هر نفس دلق «نظیری » رنگی است

عشق را چشم برو افتادست

Zameen

Poems with the Same Metre and Rhyme

نرگس مست تو خواب آلوده است

لب لعل تو شراب آلوده است

Amir Khusrau DehlaviDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 269

ای که روی تو حیات جان است

دیده جایت شده جای آنست

Amir Khusrau DehlaviDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 270

معشوق هر لحظه از دریچۀ هر صفتی با عاشق روی دیگر نماید،‌عین عاشق از پرتو روی او هر دم روشنائی دیگر یابد، هر چند جمال بیش عرضه کند، عشق غالب تر آید، و هرچند عشق مستولی‌تر گردد، جمال خوب‌تر نماید و بیگانگی معشوق از عاشق بیشتر شود، تا عاشق از جفای معشوق در عشق گریزد و از دو گانگی در یگانگی آویزد، گفته‌اند:‌ ظهور انوار بقدر استعداد است و فیض بقدر قابلیت.

گر ز خورشید بوم بی نور است

IraqiLamaʿatلمعۀ هفدهم

Sources

Persian text source: Ganjoor