غزل شمارهٔ 142

بر طبع ساده زود شود خوشگوار بحث

دارد برای طفل شکر در کنار بحث

پر خشمگین مباش چنان کز پی نزاع

بر هر غبار خاسته سازی سوار بحث

از هر غمی به خاطر ما کین سبک تر است

این راح ما به روح کند در عیار بحث

آنم که حال مستی و مخموریم یکی است

هرگز نکرده ام به کسی در خمار بحث

ریزم گل نیاز و تضرع در اضطراب

ز ابر ستیزه ام نگرفتست بار بحث

خط مسلمی به کف صدق داده اند

هرگز ز راستی نشود شرمسار بحث

مطلب گریزد از تو «نظیری » جفا مکش

جز در ضمیر کند نگیرد قرار بحث