غزل شمارهٔ 221

سازم آن می نمک‌آلود که بی‌غم باشد

افگنم مشک در آن حقه که مرهم باشد

هست راحت الم کلبه احزان بر من

غم از آن خانه کنم وام که ماتم باشد

هر شبم عشق به افسون نوی بندد خواب

کآگهی بیش شود بند چو محکم باشد

شرح سودای دلم را سر و سامان مطلب

کار آنست که چون زلف تو درهم باشد

دعوی ذره دروغ است که عاشق باید

کم بقاتر بر خورشید ز شبنم باشد

هرکسی از تو نشانی به گمان می گوید

کس ندیدیم که در بزم تو محرم باشد

هرگز از نخل بری کس ثمر انس نچید

تخم این مهر گیا در دل آدم باشد

غیراخلاص و محبت نبود شیوه ما

جور و بیداد بر آن غمزه مسلم باشد

نکند بنده مجبور گناهی اما

ادب آنست که در پیش تو ملزم باشد

گر ملایک ز سر سدره به حاجت آیند

زلف از کف ندهد گر همه حاتم باشد

از تنگ حوصلگی های «نظیری » در وصل

عشق حرمان ابد گر دهدش کم باشد