غزل شمارهٔ 209

این که دل نامند چون حرزم حمایل کرده‌اند

هیکلی از اضطراب جسم بسمل کرده‌اند

از کدامین دودمان تا این دلیل افروختند

چرخ را پروانه فانوس محمل کرده‌اند

این گل از هر شاخ خودرویی نمی‌آید به بار

تخم یک جا کشته صد جا آب در گل کرده‌اند

در خیال قید زلف و خال هرکس ماند ماند

فکر دیگر کن که حل عقده مشکل کرده‌اند

از قدم تا فرق ناز و نوش و بر ابرو گره

خوان دعوت چیده‌اند و منع سائل کرده‌اند

از پی دنیا مشو پویان درین موج سراب

هر نفس نقشی پدید آورده باطل کرده‌اند

خلق را در هر نفس موت و حیاتی مضمر است

در زلال زندگی زهر هلاهل کرده‌اند

روی از میدان سربازان بگردان کاهل ذوق

پای‌کوبان سر نثار راه قاتل کرده‌اند

ما به چین زلف کشتی بر کنار آورده‌ایم

عشق دریایی است کِش دیدار ساحل کرده‌اند

گرد خود گردم که بینم در هوای کیستم

ذره‌ام اما به خورشیدم مقابل کرده‌اند

عشق را هنگامه امروز از «نظیری» روشن است

هر طرف از گفتگویش گرم محفل کرده‌اند