باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 501عشق افسر ز سر جم به اشارت برده

غزل شمارهٔ 502فکر و غم را سر به جان مردم ناشاد ده

غزل شمارهٔ 503از خوی تند و سرکشت کس ایمن و خشنود نه

غزل شمارهٔ 504از گلستان گل به بازار آمده

غزل شمارهٔ 505شاهدی بر سر این کوچه پدیدار شده

غزل شمارهٔ 506در بند تو زنجیر گرفتار شکسته

غزل شمارهٔ 507آنی که به جان ناز تو را حور کشیده

غزل شمارهٔ 508دیوانه‌ام ز خانه مشوش برآمده

غزل شمارهٔ 509روندگان ملولیم روبهم کرده

غزل شمارهٔ 510در عهد تو یک سر به گریبان نرسیده

غزل شمارهٔ 511تو بر سر کودکان نهاده

غزل شمارهٔ 512کیست این از روی رعنایی به جولان آمده

غزل شمارهٔ 513دلم گداخته غم وز تنم توان رفته

غزل شمارهٔ 514آب رز در خم آتشین نشده

غزل شمارهٔ 515کجایی ای گل و مل را به رنگ و بو کرده

غزل شمارهٔ 516دل بر این ناخوش آشیانه منه

غزل شمارهٔ 517غم به سزا داده‌ای دل به نوا کرده‌ای

غزل شمارهٔ 518در شهر و کو هنگامه‌ها بهر تماشا کرده‌ای

غزل شمارهٔ 519دگر خدا بود ای دل سر کجا داری

غزل شمارهٔ 520درین میدان پر نیرنگ حیرانست دانایی

غزل شمارهٔ 521ازین مجلس نمی خیزد دمی کاحیا کند گوشی

غزل شمارهٔ 522بر دماغم دویده شیدایی

غزل شمارهٔ 523غیر از تو نگنجد به سرایی که تو باشی

غزل شمارهٔ 524دیریست ز گوشه نقابی

غزل شمارهٔ 525چه باید مرد را، طبع بلند و مشرب نابی

غزل شمارهٔ 526عقلم وداع عصمت کرد از تنگ شرابی

غزل شمارهٔ 527نیست با مشاطه گلبن طرازم حاجتی

غزل شمارهٔ 528دریغ از صف مردان برون نتاخت یکی

غزل شمارهٔ 529دو گرم و رخ زرد از که داری؟

غزل شمارهٔ 530چند ما را به مدارا و فسون بند کنی؟

غزل شمارهٔ 531چو لعبتان خیال اند آدمی و پری

غزل شمارهٔ 532از ما نهان ز کثرت اغیار بوده ای

غزل شمارهٔ 533به مویی بسته صبرم نغمه تارست پنداری

غزل شمارهٔ 534چمن قربانگه دنیای خونخوارست پنداری

غزل شمارهٔ 535دریغا در چنین فصلی حریفم یار بایستی

غزل شمارهٔ 536گر حسن جمال تو طلبکار نبودی

غزل شمارهٔ 537گر پای سرو و دامن یاری گرفته ای

غزل شمارهٔ 538به توتیای رهم خون ز چشم تر چیدی

غزل شمارهٔ 539کمند عشوه گشادی و فتنه سر دادی

غزل شمارهٔ 540به خودبینی به جز بتگر نباشی

غزل شمارهٔ 541سوی هرکس به عنایت نظر انداخته‌ای

غزل شمارهٔ 542زان عنبرین کلاله که بر سر نهاده ای

غزل شمارهٔ 543بس در وفا تأمل و تأخیر می کنی

غزل شمارهٔ 544وقت آن آمد که خرگه با گل سوری زنی

غزل شمارهٔ 545از کم سخنی و سر به زیری

غزل شمارهٔ 546تو را گفتم ز صبح وصل مهرافروزتر باشی

غزل شمارهٔ 547خلوتی خواهم و سودای سر زلف کسی

غزل شمارهٔ 548شد آخر روز بر ناییی و میل دل همان باقی

غزل شمارهٔ 549یک ره کم این حجره خاکی نگرفتی

غزل شمارهٔ 550در هیچ مقامم نگذارد به درنگی