غزل شمارهٔ 550

در هیچ مقامم نگذارد به درنگی

از بوی به بویی برد از رنگ به رنگی

بالاتر ازین طور تجلی قدمی چند

دارد ارنی گوی دگر هر سر سنگی

شوق تو زنان را به سر کوی برآرد

بی معجر و بی کفش نه شرمی و نه ننگی

یوسف صفتان داد به زندان تو آرند

دستار به چنگی و سر طره به چنگی

صد جنگ در ایمان و از آن عشوه فریبی

صد درع ز قران و از آن غمزه خدنگی

لب خیرگیی می کند ار پیش ره آید

ابروی گشادی ز پس کوچه تنگی

زان لطف و عتابی نکشیدیم که هرگز

آلوده نکردیم لب از شهد و شرنگی

یک رنگ صفت با همه کس زیست «نظیری »

نی حیله روباهی و نی خوی پلنگی