غزل شمارهٔ 519

دگر خدا بود ای دل سر کجا داری

که یک دو روز شد آتش به زیر پا داری

درین دیار به چشمم غریب می آیی

نه آن دلی تو دلا رنگ آشنا داری

چه غم که در طلبت دیده ام غبار گرفت

اگر تو از پی این دیده توتیا داری

چو مس در آتش صد امتحان گداخته ام

به جستن تو که حسنی چو کیمیا داری

نشاط هر گذر و خوش دلی هر کویی

برای یک نظرم دربه در چرا داری

صفیر ناله جانسوز آشیان من است

تو شاخ گل همه مرغان خوش نوا داری

به صد نیاز «نظیری » کمین فرصت مکن

که دام در گذر خانه هما داری