باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 1901هوس پخته ست این پروانه بهر خویشتن سوزی

غزل شمارهٔ 1902به ناز هر نفسی سوی من گذر چه کنی؟

غزل شمارهٔ 1903ای جان ز تن رفته، به تن باز کی آیی؟

غزل شمارهٔ 1904تو نیز ای بی وفا، تا کی ستم بر جان من خواهی؟

غزل شمارهٔ 1905ز من برگشته ای، جانا، ندانم با که می سازی؟

غزل شمارهٔ 1906بدین صفت که تویی در زمانه، معذوری

غزل شمارهٔ 1907هندوی زلف را چو تو یغما چنین دهی

غزل شمارهٔ 1908چو لب زنی به می و در میان بگردانی

غزل شمارهٔ 1909گر چه به نظاره ایم، نیز نخوانی

غزل شمارهٔ 1910ای دل، مرا به هر کو افسانه چند خواهی؟

غزل شمارهٔ 1911بدین صفت که ببستی کمر به خونخواری

غزل شمارهٔ 1912سزد که سجده کنند، ای برهمن عجمی

غزل شمارهٔ 1913نشان آن دهن از من چه پرسی؟

غزل شمارهٔ 1914به یک کرشمه کزان چشم دلربا کردی

غزل شمارهٔ 1915به خوبی همچو مه تابنده باشی

غزل شمارهٔ 1916ای که امروز به زیبایی او می نازی

غزل شمارهٔ 1917در تو، ای دوست به خون ریختنم داری رای

غزل شمارهٔ 1918فسون چشمش ار خوابم نبستی

غزل شمارهٔ 1919دلی دارم در او دردی و داغی

غزل شمارهٔ 1920ای کاش مرا با تو سر و کار نبودی

غزل شمارهٔ 1921گر ماه تو از مشک تو آلوده نبودی

غزل شمارهٔ 1922امید نبود ار چه مرا یک نظر از وی

غزل شمارهٔ 1923من باد نخواهم که وزد بر چو تو باغی

غزل شمارهٔ 1924صبا زلف ترا گر دم ندادی

غزل شمارهٔ 1925زهی رویت شکفته لاله زاری

غزل شمارهٔ 1926بیکار دلی باشد کو را نبود دردی

غزل شمارهٔ 1927گل آمد و هر مرغی زد نغمه به هر باغی

غزل شمارهٔ 1928عشق آتشم در جان زد و جانان ازان دیگران

غزل شمارهٔ 1929فراهم کرد شکل کج کلاهی

غزل شمارهٔ 1930مرا دل با یکی مانده ست جایی

غزل شمارهٔ 1931ای زلف تو هر گره گشادی

غزل شمارهٔ 1932ای فتنه ز چشم تو نشانی

غزل شمارهٔ 1933گر چشم من در روی آن خورشید رخسار آمدی

غزل شمارهٔ 1934بهر گشاد عالمی بگشا ز زلف خود خمی

غزل شمارهٔ 1935ای ننهاده هیچ گه تن به رضای چون منی

غزل شمارهٔ 1936سرو سمنبرم کجا تا به برش درآرمی؟

غزل شمارهٔ 1937گر به کمند زلف تو من نه چنین اسیرمی

غزل شمارهٔ 1938پیش از این من با جوانان آشنایی کردمی

غزل شمارهٔ 1939پیش از این من کاشکی عشقت نمی ورزیدمی

غزل شمارهٔ 1940همه شب فرو نیاید به دلم کرشمه سازی

غزل شمارهٔ 1941پسرا و نازنینا، به کرشمه گاه گاهی

غزل شمارهٔ 1942به فراغ دل زمانی نظری به ماهرویی

غزل شمارهٔ 1943من ترا دارم و جز لطف توام نیست کسی

غزل شمارهٔ 1944در سر افتاده ز عشق توام، ای جان، هوسی

غزل شمارهٔ 1945بسیار باشد، ای جان، از همچو من غمینی

غزل شمارهٔ 1946آن چشم شوخ را بین هر غمزه‌ای بلایی

غزل شمارهٔ 1947هر شبم کآهم به عالم دم زدی

غزل شمارهٔ 1948من ندیدم چون تو هرگز دلبری

غزل شمارهٔ 1949آنکه مرا در دل است گر به کنار آمدی

غزل شمارهٔ 1950یک ره بکن ز غمزه خونین اشارتی