باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 1851گر تو رنج من مسکین گدا بشناسی

غزل شمارهٔ 1852نوبهار است و گل و موسم عید، ای ساقی

غزل شمارهٔ 1853باز، ای سرو خرامان، ز کجا می آیی؟

غزل شمارهٔ 1854آن نه روییست که ماهی ست بدان زیبایی

غزل شمارهٔ 1855چو منی را مده از دست که کمتر یابی

غزل شمارهٔ 1856جان من، بی من درمانده تنها چونی؟

غزل شمارهٔ 1857بی تو، ای بی تو به جان آمده جانم، چونی؟

غزل شمارهٔ 1858دلها به غمزه دزدی، چون خنده برگشایی

غزل شمارهٔ 1859ای بیغم از دل من، بسیار شد جدایی

غزل شمارهٔ 1860ای که تاراج دل و دین می دهی

غزل شمارهٔ 1861سرمه اندر چشم خودبین می کنی

غزل شمارهٔ 1862آنکه جان گویند خلقی، آن تویی

غزل شمارهٔ 1863ای ز رویت چشم جان را روشنی

غزل شمارهٔ 1864ترک من، بر شکل دیگر می روی

غزل شمارهٔ 1865تا فراقت تاخت بر من بارگی

غزل شمارهٔ 1866آمد آن شادی جان بر ما دی

غزل شمارهٔ 1867هر شب، ای ماه، کجا می گردی؟

غزل شمارهٔ 1868گر چه سعادت بسی ست در فلک مشتری

غزل شمارهٔ 1869ای رفته در غریبی، باز آکه عمر و جانی

غزل شمارهٔ 1870ای باد باز بر سر کوی که می روی؟

غزل شمارهٔ 1871نامردم است، هر که درو نیست مردمی

غزل شمارهٔ 1872به بت نمای مرا ره، اگر به دین نتوانی

غزل شمارهٔ 1873هلال عید نمود، ای مه دو هفته، کجایی؟

غزل شمارهٔ 1874سلام و خدمت ما، ای صبا، به یار بگوی

غزل شمارهٔ 1875ای باد صبحگاه به من نام او بگوی

غزل شمارهٔ 1876گاهم ز غمزه‌ها هدف تیر می‌کنی

غزل شمارهٔ 1877ای یار پرنمک، جگرم ریش می‌کنی

غزل شمارهٔ 1878بت من، بت پرست را چه زنی؟

غزل شمارهٔ 1879هیچ شکر چو آن دهان دیدی؟

غزل شمارهٔ 1880گر منت می کنم عنان گیری

غزل شمارهٔ 1881تا تو روی چو ماه بنمایی

غزل شمارهٔ 1882چو کار جهان نیست جز بیوفایی

غزل شمارهٔ 1883مرادوش گویی به خواب آمدی

غزل شمارهٔ 1884ز من برشکستی به یکبارگی

غزل شمارهٔ 1885تو خود به غمزه سراسر کرشمه و نازی

غزل شمارهٔ 1886ای شب تیره به گیسوی کسی می مانی

غزل شمارهٔ 1887کرشمه کردن تو وقت نار و بدخویی

غزل شمارهٔ 1888سمن داری به زیر سبزه یا خود یاسمین داری

غزل شمارهٔ 1889تا داشت به جان طاقت، بودم به شکیبایی

غزل شمارهٔ 1890مگر، ای باد نوروزی، گذر بر یار من داری

غزل شمارهٔ 1891دلا، آن ترک را دیدی، کنون سامان کجا بینی؟

غزل شمارهٔ 1892عزیزی همچو جان، ار چه چو خاکم خوار بگذاری

غزل شمارهٔ 1893گهی بنما و گه پوشیده دار آن روی گلناری

غزل شمارهٔ 1894ز من که عاشق و مستم صلاح کار مجوی

غزل شمارهٔ 1895ای باد صبح گاهی، خه از کدام سویی؟

غزل شمارهٔ 1896نه از ره ست که گوییم کبک خوش گامی

غزل شمارهٔ 1897دلم که لاف زدی از کمال دانایی

غزل شمارهٔ 1898هر بار که تو در دل شب در دلم آیی

غزل شمارهٔ 1899تو، ای پسر، که از این سو سوار می گذری

غزل شمارهٔ 1900ما را در آرزویت بگذشت زندگانی