غزلیات

غزل شمارهٔ 401می رسد باد صبا وز یار یادم می دهد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 401

7 اشعار

غزل شمارهٔ 402گفتم از تو بر دلم هر دم کم از صد غم مباد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 402

7 اشعار

غزل شمارهٔ 403جز سر کویش من آواره را مسکن مباد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 403

7 اشعار

غزل شمارهٔ 404هر که خواهد سوی آن شوخ ستمگر گذرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 404

7 اشعار

غزل شمارهٔ 405صبح ما از تو به غم شام به ماتم گذرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 405

7 اشعار

غزل شمارهٔ 406چون سوار آن خسرو خوبان به راهی بگذرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 406

7 اشعار

غزل شمارهٔ 407تا تو را شکلی بدینسان ساختند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 407

7 اشعار

غزل شمارهٔ 408حقه لعل تو از جوهر جان ساخته‌اند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 408

8 اشعار

غزل شمارهٔ 409چه خجسته صبحدمی کزان گل نورسم خبری رسد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 409

7 اشعار

غزل شمارهٔ 410خاست هر سو فتنه گویی فتنه جوی من رسید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 410

7 اشعار

غزل شمارهٔ 411قدسیان کین پرده های سبز گردون بسته اند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 411

7 اشعار

غزل شمارهٔ 412وقت آن شد کز فلک زرین حمایل بگسلند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 412

7 اشعار

غزل شمارهٔ 413بس که چشمان تو خون اهل عالم ریختند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 413

7 اشعار

غزل شمارهٔ 414آن کیست که شهری همه دیوانه اویند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 414

7 اشعار

غزل شمارهٔ 415بساط زرکش شاهی چه نقش ما دارد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 415

7 اشعار

غزل شمارهٔ 416به وقت گل چو بی تو آرزوی گلشنم گیرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 416

7 اشعار

غزل شمارهٔ 417کسی کش نیست طاقت کز قبا پیراهنت بیند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 417

7 اشعار

غزل شمارهٔ 418وقت گل زان گونه کز گل سبزه تر می‌دمد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 418

7 اشعار

غزل شمارهٔ 419اشکم از دیده چو بی آن رخ گلگون بچکد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 419

7 اشعار

غزل شمارهٔ 420ای آرزوی جان دهن از گفت و گو مبند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 420

7 اشعار

غزل شمارهٔ 421عاشق به سینه بهر تو پیکان فرو خورد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 421

7 اشعار

غزل شمارهٔ 422این همه خون از لب لعل تو دل چون می خورد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 422

7 اشعار

غزل شمارهٔ 423چو نی از ناله بیشم قصه هجران فرو ریزد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 423

7 اشعار

غزل شمارهٔ 424هر شب ز غمت بس که دلم زار بنالد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 424

7 اشعار

غزل شمارهٔ 425سرو من در سایهٔ سنبل سمن می‌پرورد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 425

7 اشعار

غزل شمارهٔ 426عید است و چون گل هر کسی خندان به روی یار خود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 426

7 اشعار

غزل شمارهٔ 427خیز ساقی کز فروغ صبح شد خاور سفید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 427

11 اشعار

غزل شمارهٔ 428ماه نو بر شکل جام آمد نماز شام عید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 428

7 اشعار

غزل شمارهٔ 429شبم چون دل ز تاب تب بسوزد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 429

7 اشعار

غزل شمارهٔ 430چون به شرح غم تو خامه نهم بر کاغذ

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 430

7 اشعار

غزل شمارهٔ 431هیچ نقلم به دهان چون دهنت نیست لذیذ

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 431

7 اشعار

غزل شمارهٔ 432حلقه زر تا به گوشت جای کرد ای سیمبر

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 432

7 اشعار

غزل شمارهٔ 433ز رشک قدت ای سرو سمنبر

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 433

7 اشعار

غزل شمارهٔ 434به خونم گر کشی تیغ ای ستمگر

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 434

7 اشعار

غزل شمارهٔ 435روزه چون می داری ای شیرین پسر

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 435

7 اشعار

غزل شمارهٔ 436کند گل چون رخت خود را تصور

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 436

7 اشعار

غزل شمارهٔ 437شد مه عید از شفق چون جام زر باز آشکار

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 437

7 اشعار

غزل شمارهٔ 438بر کنار دجله دور از یار و مهجور از دیار

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 438

7 اشعار

غزل شمارهٔ 439گل خوش است و عید خوش وز هر دو خوشتر وصل یار

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 439

7 اشعار

غزل شمارهٔ 440ابشروا اذ لاح من نجد مقامات السرور

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 440

7 اشعار

غزل شمارهٔ 441الله الله ز کجا می رسد آن غیرت حور

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 441

7 اشعار

غزل شمارهٔ 442خطی ست بر گل رویت ز مشک تر مسطور

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 442

9 اشعار

غزل شمارهٔ 443زد سحر طایر قدس ز سر سدره صفیر

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 443

9 اشعار

غزل شمارهٔ 444گرچه طفلی و هنوزت شکر آلوده شیر

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 444

7 اشعار

غزل شمارهٔ 445عاشقم بی دلم غریب و اسیر

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 445

7 اشعار

غزل شمارهٔ 446شد به زلفش دل شکسته اسیر

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 446

7 اشعار

غزل شمارهٔ 447عید است و دارد هر کسی عزم تماشای دگر

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 447

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 448ای ز مشکین طره ات بر هر دلی بند دگر

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 448

7 اشعار

غزل شمارهٔ 449زهی ز فتنه تو را هر طرف سپاه دگر

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 449

7 اشعار

غزل شمارهٔ 450ای تو را از گل سیراب تنی نازک تر

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 450

7 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 401–می رسد باد صبا وز یار یادم می دهد

غزل شمارهٔ 402–گفتم از تو بر دلم هر دم کم از صد غم مباد

غزل شمارهٔ 403–جز سر کویش من آواره را مسکن مباد

غزل شمارهٔ 404–هر که خواهد سوی آن شوخ ستمگر گذرد

غزل شمارهٔ 405–صبح ما از تو به غم شام به ماتم گذرد

غزل شمارهٔ 406–چون سوار آن خسرو خوبان به راهی بگذرد

غزل شمارهٔ 407–تا تو را شکلی بدینسان ساختند

غزل شمارهٔ 408–حقه لعل تو از جوهر جان ساخته‌اند

غزل شمارهٔ 409–چه خجسته صبحدمی کزان گل نورسم خبری رسد

غزل شمارهٔ 410–خاست هر سو فتنه گویی فتنه جوی من رسید

غزل شمارهٔ 411–قدسیان کین پرده های سبز گردون بسته اند

غزل شمارهٔ 412–وقت آن شد کز فلک زرین حمایل بگسلند

غزل شمارهٔ 413–بس که چشمان تو خون اهل عالم ریختند

غزل شمارهٔ 414–آن کیست که شهری همه دیوانه اویند

غزل شمارهٔ 415–بساط زرکش شاهی چه نقش ما دارد

غزل شمارهٔ 416–به وقت گل چو بی تو آرزوی گلشنم گیرد

غزل شمارهٔ 417–کسی کش نیست طاقت کز قبا پیراهنت بیند

غزل شمارهٔ 418–وقت گل زان گونه کز گل سبزه تر می‌دمد

غزل شمارهٔ 419–اشکم از دیده چو بی آن رخ گلگون بچکد

غزل شمارهٔ 420–ای آرزوی جان دهن از گفت و گو مبند

غزل شمارهٔ 421–عاشق به سینه بهر تو پیکان فرو خورد

غزل شمارهٔ 422–این همه خون از لب لعل تو دل چون می خورد

غزل شمارهٔ 423–چو نی از ناله بیشم قصه هجران فرو ریزد

غزل شمارهٔ 424–هر شب ز غمت بس که دلم زار بنالد

غزل شمارهٔ 425–سرو من در سایهٔ سنبل سمن می‌پرورد

غزل شمارهٔ 426–عید است و چون گل هر کسی خندان به روی یار خود

غزل شمارهٔ 427–خیز ساقی کز فروغ صبح شد خاور سفید

غزل شمارهٔ 428–ماه نو بر شکل جام آمد نماز شام عید

غزل شمارهٔ 429–شبم چون دل ز تاب تب بسوزد

غزل شمارهٔ 430–چون به شرح غم تو خامه نهم بر کاغذ

غزل شمارهٔ 431–هیچ نقلم به دهان چون دهنت نیست لذیذ

غزل شمارهٔ 432–حلقه زر تا به گوشت جای کرد ای سیمبر

غزل شمارهٔ 433–ز رشک قدت ای سرو سمنبر

غزل شمارهٔ 434–به خونم گر کشی تیغ ای ستمگر

غزل شمارهٔ 435–روزه چون می داری ای شیرین پسر

غزل شمارهٔ 436–کند گل چون رخت خود را تصور

غزل شمارهٔ 437–شد مه عید از شفق چون جام زر باز آشکار

غزل شمارهٔ 438–بر کنار دجله دور از یار و مهجور از دیار

غزل شمارهٔ 439–گل خوش است و عید خوش وز هر دو خوشتر وصل یار

غزل شمارهٔ 440–ابشروا اذ لاح من نجد مقامات السرور

غزل شمارهٔ 441–الله الله ز کجا می رسد آن غیرت حور

غزل شمارهٔ 442–خطی ست بر گل رویت ز مشک تر مسطور

غزل شمارهٔ 443–زد سحر طایر قدس ز سر سدره صفیر

غزل شمارهٔ 444–گرچه طفلی و هنوزت شکر آلوده شیر

غزل شمارهٔ 445–عاشقم بی دلم غریب و اسیر

غزل شمارهٔ 446–شد به زلفش دل شکسته اسیر

غزل شمارهٔ 447–عید است و دارد هر کسی عزم تماشای دگر

غزل شمارهٔ 448–ای ز مشکین طره ات بر هر دلی بند دگر

غزل شمارهٔ 449–زهی ز فتنه تو را هر طرف سپاه دگر

غزل شمارهٔ 450–ای تو را از گل سیراب تنی نازک تر

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 401–می رسد باد صبا وز یار یادم می دهد

غزل شمارهٔ 402–گفتم از تو بر دلم هر دم کم از صد غم مباد

غزل شمارهٔ 403–جز سر کویش من آواره را مسکن مباد

غزل شمارهٔ 404–هر که خواهد سوی آن شوخ ستمگر گذرد

غزل شمارهٔ 405–صبح ما از تو به غم شام به ماتم گذرد

غزل شمارهٔ 406–چون سوار آن خسرو خوبان به راهی بگذرد

غزل شمارهٔ 407–تا تو را شکلی بدینسان ساختند

غزل شمارهٔ 408–حقه لعل تو از جوهر جان ساخته‌اند

غزل شمارهٔ 409–چه خجسته صبحدمی کزان گل نورسم خبری رسد

غزل شمارهٔ 410–خاست هر سو فتنه گویی فتنه جوی من رسید

غزل شمارهٔ 411–قدسیان کین پرده های سبز گردون بسته اند

غزل شمارهٔ 412–وقت آن شد کز فلک زرین حمایل بگسلند

غزل شمارهٔ 413–بس که چشمان تو خون اهل عالم ریختند

غزل شمارهٔ 414–آن کیست که شهری همه دیوانه اویند

غزل شمارهٔ 415–بساط زرکش شاهی چه نقش ما دارد

غزل شمارهٔ 416–به وقت گل چو بی تو آرزوی گلشنم گیرد

غزل شمارهٔ 417–کسی کش نیست طاقت کز قبا پیراهنت بیند

غزل شمارهٔ 418–وقت گل زان گونه کز گل سبزه تر می‌دمد

غزل شمارهٔ 419–اشکم از دیده چو بی آن رخ گلگون بچکد

غزل شمارهٔ 420–ای آرزوی جان دهن از گفت و گو مبند

غزل شمارهٔ 421–عاشق به سینه بهر تو پیکان فرو خورد

غزل شمارهٔ 422–این همه خون از لب لعل تو دل چون می خورد

غزل شمارهٔ 423–چو نی از ناله بیشم قصه هجران فرو ریزد

غزل شمارهٔ 424–هر شب ز غمت بس که دلم زار بنالد

غزل شمارهٔ 425–سرو من در سایهٔ سنبل سمن می‌پرورد

غزل شمارهٔ 426–عید است و چون گل هر کسی خندان به روی یار خود

غزل شمارهٔ 401می رسد باد صبا وز یار یادم می دهد

غزل شمارهٔ 402گفتم از تو بر دلم هر دم کم از صد غم مباد

غزل شمارهٔ 403جز سر کویش من آواره را مسکن مباد

غزل شمارهٔ 404هر که خواهد سوی آن شوخ ستمگر گذرد

غزل شمارهٔ 405صبح ما از تو به غم شام به ماتم گذرد

غزل شمارهٔ 406چون سوار آن خسرو خوبان به راهی بگذرد

غزل شمارهٔ 407تا تو را شکلی بدینسان ساختند

غزل شمارهٔ 408حقه لعل تو از جوهر جان ساخته‌اند

غزل شمارهٔ 409چه خجسته صبحدمی کزان گل نورسم خبری رسد

غزل شمارهٔ 410خاست هر سو فتنه گویی فتنه جوی من رسید

غزل شمارهٔ 411قدسیان کین پرده های سبز گردون بسته اند

غزل شمارهٔ 412وقت آن شد کز فلک زرین حمایل بگسلند

غزل شمارهٔ 413بس که چشمان تو خون اهل عالم ریختند

غزل شمارهٔ 414آن کیست که شهری همه دیوانه اویند

غزل شمارهٔ 415بساط زرکش شاهی چه نقش ما دارد

غزل شمارهٔ 416به وقت گل چو بی تو آرزوی گلشنم گیرد

غزل شمارهٔ 417کسی کش نیست طاقت کز قبا پیراهنت بیند

غزل شمارهٔ 418وقت گل زان گونه کز گل سبزه تر می‌دمد

غزل شمارهٔ 419اشکم از دیده چو بی آن رخ گلگون بچکد

غزل شمارهٔ 420ای آرزوی جان دهن از گفت و گو مبند

غزل شمارهٔ 421عاشق به سینه بهر تو پیکان فرو خورد

غزل شمارهٔ 422این همه خون از لب لعل تو دل چون می خورد

غزل شمارهٔ 423چو نی از ناله بیشم قصه هجران فرو ریزد

غزل شمارهٔ 424هر شب ز غمت بس که دلم زار بنالد

غزل شمارهٔ 425سرو من در سایهٔ سنبل سمن می‌پرورد

غزل شمارهٔ 426عید است و چون گل هر کسی خندان به روی یار خود

غزل شمارهٔ 427خیز ساقی کز فروغ صبح شد خاور سفید

غزل شمارهٔ 428ماه نو بر شکل جام آمد نماز شام عید

غزل شمارهٔ 429شبم چون دل ز تاب تب بسوزد

غزل شمارهٔ 430چون به شرح غم تو خامه نهم بر کاغذ

غزل شمارهٔ 431هیچ نقلم به دهان چون دهنت نیست لذیذ

غزل شمارهٔ 432حلقه زر تا به گوشت جای کرد ای سیمبر

غزل شمارهٔ 433ز رشک قدت ای سرو سمنبر

غزل شمارهٔ 434به خونم گر کشی تیغ ای ستمگر

غزل شمارهٔ 435روزه چون می داری ای شیرین پسر

غزل شمارهٔ 436کند گل چون رخت خود را تصور

غزل شمارهٔ 437شد مه عید از شفق چون جام زر باز آشکار

غزل شمارهٔ 438بر کنار دجله دور از یار و مهجور از دیار

غزل شمارهٔ 439گل خوش است و عید خوش وز هر دو خوشتر وصل یار

غزل شمارهٔ 440ابشروا اذ لاح من نجد مقامات السرور

غزل شمارهٔ 441الله الله ز کجا می رسد آن غیرت حور

غزل شمارهٔ 442خطی ست بر گل رویت ز مشک تر مسطور

غزل شمارهٔ 443زد سحر طایر قدس ز سر سدره صفیر

غزل شمارهٔ 444گرچه طفلی و هنوزت شکر آلوده شیر

غزل شمارهٔ 445عاشقم بی دلم غریب و اسیر

غزل شمارهٔ 446شد به زلفش دل شکسته اسیر

غزل شمارهٔ 447عید است و دارد هر کسی عزم تماشای دگر

غزل شمارهٔ 448ای ز مشکین طره ات بر هر دلی بند دگر

غزل شمارهٔ 449زهی ز فتنه تو را هر طرف سپاه دگر

غزل شمارهٔ 450ای تو را از گل سیراب تنی نازک تر

غزل شمارهٔ 401می رسد باد صبا وز یار یادم می دهد

غزل شمارهٔ 402گفتم از تو بر دلم هر دم کم از صد غم مباد

غزل شمارهٔ 403جز سر کویش من آواره را مسکن مباد

غزل شمارهٔ 404هر که خواهد سوی آن شوخ ستمگر گذرد

غزل شمارهٔ 405صبح ما از تو به غم شام به ماتم گذرد

غزل شمارهٔ 406چون سوار آن خسرو خوبان به راهی بگذرد

غزل شمارهٔ 407تا تو را شکلی بدینسان ساختند

غزل شمارهٔ 408حقه لعل تو از جوهر جان ساخته‌اند

غزل شمارهٔ 409چه خجسته صبحدمی کزان گل نورسم خبری رسد

غزل شمارهٔ 410خاست هر سو فتنه گویی فتنه جوی من رسید

غزل شمارهٔ 411قدسیان کین پرده های سبز گردون بسته اند

غزل شمارهٔ 412وقت آن شد کز فلک زرین حمایل بگسلند

غزل شمارهٔ 413بس که چشمان تو خون اهل عالم ریختند

غزل شمارهٔ 414آن کیست که شهری همه دیوانه اویند

غزل شمارهٔ 415بساط زرکش شاهی چه نقش ما دارد

غزل شمارهٔ 416به وقت گل چو بی تو آرزوی گلشنم گیرد

غزل شمارهٔ 417کسی کش نیست طاقت کز قبا پیراهنت بیند

غزل شمارهٔ 418وقت گل زان گونه کز گل سبزه تر می‌دمد

غزل شمارهٔ 419اشکم از دیده چو بی آن رخ گلگون بچکد

غزل شمارهٔ 420ای آرزوی جان دهن از گفت و گو مبند

غزل شمارهٔ 421عاشق به سینه بهر تو پیکان فرو خورد

غزل شمارهٔ 422این همه خون از لب لعل تو دل چون می خورد

غزل شمارهٔ 423چو نی از ناله بیشم قصه هجران فرو ریزد

غزل شمارهٔ 424هر شب ز غمت بس که دلم زار بنالد

غزل شمارهٔ 425سرو من در سایهٔ سنبل سمن می‌پرورد

غزل شمارهٔ 426عید است و چون گل هر کسی خندان به روی یار خود

غزل شمارهٔ 427خیز ساقی کز فروغ صبح شد خاور سفید

غزل شمارهٔ 428ماه نو بر شکل جام آمد نماز شام عید

غزل شمارهٔ 429شبم چون دل ز تاب تب بسوزد

غزل شمارهٔ 430چون به شرح غم تو خامه نهم بر کاغذ