وزنِ مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف) میں امیرخسرو دهلوی کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 394دردا که با من آن بت نامهربان نساخت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 394

7 اشعار

غزل شمارهٔ 395با این جمال روی صنم دیدنم خطاست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 395

9 اشعار

غزل شمارهٔ 406ای داشته به سر ز رعونت کلاه کج

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 406

7 اشعار

غزل شمارهٔ 409ای دستت از نگار سفید و سیاه و سرخ

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 409

5 اشعار

غزل شمارهٔ 831زین پیشتر چنین دلت از سنگ و رو نبود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 831

9 اشعار

غزل شمارهٔ 832عهدی که بود با منت، آن گوییا نبود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 832

7 اشعار

غزل شمارهٔ 833دی مست بوده ام که ز خویشم خبر نبود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 833

9 اشعار

غزل شمارهٔ 834یاری که بر جدایی اویم گمان نبود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 834

8 اشعار

غزل شمارهٔ 835دی زخم ناخنش به رخ چمن سمن چه بود؟

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 835

10 اشعار

غزل شمارهٔ 836یارب، چه بود امشب و مهمان من که بود؟

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 836

9 اشعار

غزل شمارهٔ 837یارب که دوش غایب من خانه که بود؟

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 837

8 اشعار

غزل شمارهٔ 838آن دل که دایمش سر بستان و باغ بود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 838

7 اشعار

غزل شمارهٔ 839اهل خرد که از همه عالم بریده‌اند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 839

9 اشعار

غزل شمارهٔ 840یاران که زخم تیر بلایت چشیده‌اند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 840

8 اشعار

غزل شمارهٔ 841رندان پاکباز که از خود بریده‌اند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 841

7 اشعار

غزل شمارهٔ 842لعل شکروشت که به جلاب شسته اند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 842

7 اشعار

غزل شمارهٔ 843اهل خرد که دل به جهان در نبسته‌اند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 843

9 اشعار

غزل شمارهٔ 844آن رهروان که گام به صدق و صفا زنند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 844

8 اشعار

غزل شمارهٔ 845دریاب کز فراق تو جانم به لب رسید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 845

5 اشعار

غزل شمارهٔ 846باز آن شکار دوست، ز ابرو کمان کشید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 846

7 اشعار

غزل شمارهٔ 847ای از فروغ روی تو خورشید رو سفید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 847

6 اشعار

غزل شمارهٔ 848باد آمد و ز گمشدهٔ من خبر نداد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 848

11 اشعار

غزل شمارهٔ 849دل جز ترا به سینه درون جایگه نداد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 849

5 اشعار

غزل شمارهٔ 850دل بی رخ تو در گل و گلشن نه ایستاد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 850

10 اشعار

غزل شمارهٔ 851ما را شکنج زلف تو در پیچ و تاب برد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 851

7 اشعار

غزل شمارهٔ 852خوبان گمان مبر که ز اولاد آدمند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 852

7 اشعار

غزل شمارهٔ 853ای همرهان که آگه از آن رفته منید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 853

7 اشعار

غزل شمارهٔ 854دل در هوایت، ای بت عیار، جان دهد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 854

7 اشعار

غزل شمارهٔ 855دل باز سوی آن بت بدخو چه می رود؟

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 855

9 اشعار

غزل شمارهٔ 856عمرم در آرزویِ تو رفته‌ست و می‌رود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 856

7 اشعار

غزل شمارهٔ 857افسوس ازین حیات که بر باد می‌رود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 857

10 اشعار

غزل شمارهٔ 858باز آن سوار مست به نخچیر می رود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 858

10 اشعار

غزل شمارهٔ 859چشم تو خفته ایست که در خواب می رود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 859

7 اشعار

غزل شمارهٔ 860دل می بری به رفتن و هر کو چنان رود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 860

10 اشعار

غزل شمارهٔ 861این دل که هر شبیش ز سالی فزون رود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 861

9 اشعار

غزل شمارهٔ 862سودای دیدن تو ز دیدن نمی رود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 862

6 اشعار

غزل شمارهٔ 863شب‌ها اسیر دردم و خوابم نمی‌برد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 863

10 اشعار

غزل شمارهٔ 864سیمین زنخ که طره عنبرفشان برد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 864

9 اشعار

غزل شمارهٔ 865آن نخل تر که آب ز جوی جگر خورد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 865

8 اشعار

غزل شمارهٔ 866عشقت خبر ز عالم بیهوشی آورد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 866

7 اشعار

غزل شمارهٔ 867ناگاه پیش ازان که کسی را خبر شود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 867

9 اشعار

غزل شمارهٔ 868هر شب دلم ز دست خیالت زبون شود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 868

7 اشعار

غزل شمارهٔ 869هر روز چشم من به جمالی فرو شود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 869

11 اشعار

غزل شمارهٔ 870دل رفت و آرزوی تو از دل نمی‌شود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 870

7 اشعار

غزل شمارهٔ 871کاری ست در سرم که به سامان نمی شود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 871

7 اشعار

غزل شمارهٔ 872زان گل که اندکی بته مشک ناب شد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 872

8 اشعار

غزل شمارهٔ 873بر من کنون که بی تو جهان تیره فام شد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 873

9 اشعار

غزل شمارهٔ 874باز این دلم خدنگ بلا را نشانه شد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 874

9 اشعار

غزل شمارهٔ 875گفتی دلت مرا شد و از من جدا نشد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 875

9 اشعار

غزل شمارهٔ 876از حال مات هیچ حکایت نمی‌رسد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 876

6 اشعار

وزنِ مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف) میں امیرخسرو دهلوی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 394–دردا که با من آن بت نامهربان نساخت

غزل شمارهٔ 395–با این جمال روی صنم دیدنم خطاست

غزل شمارهٔ 406–ای داشته به سر ز رعونت کلاه کج

غزل شمارهٔ 409–ای دستت از نگار سفید و سیاه و سرخ

غزل شمارهٔ 831–زین پیشتر چنین دلت از سنگ و رو نبود

غزل شمارهٔ 832–عهدی که بود با منت، آن گوییا نبود

غزل شمارهٔ 833–دی مست بوده ام که ز خویشم خبر نبود

غزل شمارهٔ 834–یاری که بر جدایی اویم گمان نبود

غزل شمارهٔ 835–دی زخم ناخنش به رخ چمن سمن چه بود؟

غزل شمارهٔ 836–یارب، چه بود امشب و مهمان من که بود؟

غزل شمارهٔ 837–یارب که دوش غایب من خانه که بود؟

غزل شمارهٔ 838–آن دل که دایمش سر بستان و باغ بود

غزل شمارهٔ 839–اهل خرد که از همه عالم بریده‌اند

غزل شمارهٔ 840–یاران که زخم تیر بلایت چشیده‌اند

غزل شمارهٔ 841–رندان پاکباز که از خود بریده‌اند

غزل شمارهٔ 842–لعل شکروشت که به جلاب شسته اند

غزل شمارهٔ 843–اهل خرد که دل به جهان در نبسته‌اند

غزل شمارهٔ 844–آن رهروان که گام به صدق و صفا زنند

غزل شمارهٔ 845–دریاب کز فراق تو جانم به لب رسید

غزل شمارهٔ 846–باز آن شکار دوست، ز ابرو کمان کشید

غزل شمارهٔ 847–ای از فروغ روی تو خورشید رو سفید

غزل شمارهٔ 848–باد آمد و ز گمشدهٔ من خبر نداد

غزل شمارهٔ 849–دل جز ترا به سینه درون جایگه نداد

غزل شمارهٔ 850–دل بی رخ تو در گل و گلشن نه ایستاد

غزل شمارهٔ 851–ما را شکنج زلف تو در پیچ و تاب برد

غزل شمارهٔ 852–خوبان گمان مبر که ز اولاد آدمند

غزل شمارهٔ 853–ای همرهان که آگه از آن رفته منید

غزل شمارهٔ 854–دل در هوایت، ای بت عیار، جان دهد

غزل شمارهٔ 855–دل باز سوی آن بت بدخو چه می رود؟

غزل شمارهٔ 856–عمرم در آرزویِ تو رفته‌ست و می‌رود

غزل شمارهٔ 857–افسوس ازین حیات که بر باد می‌رود

غزل شمارهٔ 858–باز آن سوار مست به نخچیر می رود

غزل شمارهٔ 859–چشم تو خفته ایست که در خواب می رود

غزل شمارهٔ 860–دل می بری به رفتن و هر کو چنان رود

غزل شمارهٔ 861–این دل که هر شبیش ز سالی فزون رود

غزل شمارهٔ 862–سودای دیدن تو ز دیدن نمی رود

غزل شمارهٔ 863–شب‌ها اسیر دردم و خوابم نمی‌برد

غزل شمارهٔ 864–سیمین زنخ که طره عنبرفشان برد

غزل شمارهٔ 865–آن نخل تر که آب ز جوی جگر خورد

غزل شمارهٔ 866–عشقت خبر ز عالم بیهوشی آورد

غزل شمارهٔ 867–ناگاه پیش ازان که کسی را خبر شود

غزل شمارهٔ 868–هر شب دلم ز دست خیالت زبون شود

غزل شمارهٔ 869–هر روز چشم من به جمالی فرو شود

غزل شمارهٔ 870–دل رفت و آرزوی تو از دل نمی‌شود

غزل شمارهٔ 871–کاری ست در سرم که به سامان نمی شود

غزل شمارهٔ 872–زان گل که اندکی بته مشک ناب شد

غزل شمارهٔ 873–بر من کنون که بی تو جهان تیره فام شد

غزل شمارهٔ 874–باز این دلم خدنگ بلا را نشانه شد

غزل شمارهٔ 875–گفتی دلت مرا شد و از من جدا نشد

غزل شمارهٔ 876–از حال مات هیچ حکایت نمی‌رسد

وزنِ مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف) میں امیرخسرو دهلوی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 394–دردا که با من آن بت نامهربان نساخت

غزل شمارهٔ 395–با این جمال روی صنم دیدنم خطاست

غزل شمارهٔ 406–ای داشته به سر ز رعونت کلاه کج

غزل شمارهٔ 409–ای دستت از نگار سفید و سیاه و سرخ

غزل شمارهٔ 831–زین پیشتر چنین دلت از سنگ و رو نبود

غزل شمارهٔ 832–عهدی که بود با منت، آن گوییا نبود

غزل شمارهٔ 833–دی مست بوده ام که ز خویشم خبر نبود

غزل شمارهٔ 834–یاری که بر جدایی اویم گمان نبود

غزل شمارهٔ 835–دی زخم ناخنش به رخ چمن سمن چه بود؟

غزل شمارهٔ 836–یارب، چه بود امشب و مهمان من که بود؟

غزل شمارهٔ 837–یارب که دوش غایب من خانه که بود؟

غزل شمارهٔ 838–آن دل که دایمش سر بستان و باغ بود

غزل شمارهٔ 839–اهل خرد که از همه عالم بریده‌اند

غزل شمارهٔ 840–یاران که زخم تیر بلایت چشیده‌اند

غزل شمارهٔ 841–رندان پاکباز که از خود بریده‌اند

غزل شمارهٔ 842–لعل شکروشت که به جلاب شسته اند

غزل شمارهٔ 843–اهل خرد که دل به جهان در نبسته‌اند

غزل شمارهٔ 844–آن رهروان که گام به صدق و صفا زنند

غزل شمارهٔ 845–دریاب کز فراق تو جانم به لب رسید

غزل شمارهٔ 846–باز آن شکار دوست، ز ابرو کمان کشید

غزل شمارهٔ 847–ای از فروغ روی تو خورشید رو سفید

غزل شمارهٔ 848–باد آمد و ز گمشدهٔ من خبر نداد

غزل شمارهٔ 849–دل جز ترا به سینه درون جایگه نداد

غزل شمارهٔ 850–دل بی رخ تو در گل و گلشن نه ایستاد

غزل شمارهٔ 851–ما را شکنج زلف تو در پیچ و تاب برد

غزل شمارهٔ 852–خوبان گمان مبر که ز اولاد آدمند

غزل شمارهٔ 394دردا که با من آن بت نامهربان نساخت

غزل شمارهٔ 395با این جمال روی صنم دیدنم خطاست

غزل شمارهٔ 406ای داشته به سر ز رعونت کلاه کج

غزل شمارهٔ 409ای دستت از نگار سفید و سیاه و سرخ

غزل شمارهٔ 831زین پیشتر چنین دلت از سنگ و رو نبود

غزل شمارهٔ 832عهدی که بود با منت، آن گوییا نبود

غزل شمارهٔ 833دی مست بوده ام که ز خویشم خبر نبود

غزل شمارهٔ 834یاری که بر جدایی اویم گمان نبود

غزل شمارهٔ 835دی زخم ناخنش به رخ چمن سمن چه بود؟

غزل شمارهٔ 836یارب، چه بود امشب و مهمان من که بود؟

غزل شمارهٔ 837یارب که دوش غایب من خانه که بود؟

غزل شمارهٔ 838آن دل که دایمش سر بستان و باغ بود

غزل شمارهٔ 839اهل خرد که از همه عالم بریده‌اند

غزل شمارهٔ 840یاران که زخم تیر بلایت چشیده‌اند

غزل شمارهٔ 841رندان پاکباز که از خود بریده‌اند

غزل شمارهٔ 842لعل شکروشت که به جلاب شسته اند

غزل شمارهٔ 843اهل خرد که دل به جهان در نبسته‌اند

غزل شمارهٔ 844آن رهروان که گام به صدق و صفا زنند

غزل شمارهٔ 845دریاب کز فراق تو جانم به لب رسید

غزل شمارهٔ 846باز آن شکار دوست، ز ابرو کمان کشید

غزل شمارهٔ 847ای از فروغ روی تو خورشید رو سفید

غزل شمارهٔ 848باد آمد و ز گمشدهٔ من خبر نداد

غزل شمارهٔ 849دل جز ترا به سینه درون جایگه نداد

غزل شمارهٔ 850دل بی رخ تو در گل و گلشن نه ایستاد

غزل شمارهٔ 851ما را شکنج زلف تو در پیچ و تاب برد

غزل شمارهٔ 852خوبان گمان مبر که ز اولاد آدمند

غزل شمارهٔ 853ای همرهان که آگه از آن رفته منید

غزل شمارهٔ 854دل در هوایت، ای بت عیار، جان دهد

غزل شمارهٔ 855دل باز سوی آن بت بدخو چه می رود؟

غزل شمارهٔ 856عمرم در آرزویِ تو رفته‌ست و می‌رود

غزل شمارهٔ 857افسوس ازین حیات که بر باد می‌رود

غزل شمارهٔ 858باز آن سوار مست به نخچیر می رود

غزل شمارهٔ 859چشم تو خفته ایست که در خواب می رود

غزل شمارهٔ 860دل می بری به رفتن و هر کو چنان رود

غزل شمارهٔ 861این دل که هر شبیش ز سالی فزون رود

غزل شمارهٔ 862سودای دیدن تو ز دیدن نمی رود

غزل شمارهٔ 863شب‌ها اسیر دردم و خوابم نمی‌برد

غزل شمارهٔ 864سیمین زنخ که طره عنبرفشان برد

غزل شمارهٔ 865آن نخل تر که آب ز جوی جگر خورد

غزل شمارهٔ 866عشقت خبر ز عالم بیهوشی آورد

غزل شمارهٔ 867ناگاه پیش ازان که کسی را خبر شود

غزل شمارهٔ 868هر شب دلم ز دست خیالت زبون شود

غزل شمارهٔ 869هر روز چشم من به جمالی فرو شود

غزل شمارهٔ 870دل رفت و آرزوی تو از دل نمی‌شود

غزل شمارهٔ 871کاری ست در سرم که به سامان نمی شود

غزل شمارهٔ 872زان گل که اندکی بته مشک ناب شد

غزل شمارهٔ 873بر من کنون که بی تو جهان تیره فام شد

غزل شمارهٔ 874باز این دلم خدنگ بلا را نشانه شد

غزل شمارهٔ 875گفتی دلت مرا شد و از من جدا نشد

غزل شمارهٔ 876از حال مات هیچ حکایت نمی‌رسد

غزل شمارهٔ 394دردا که با من آن بت نامهربان نساخت

غزل شمارهٔ 395با این جمال روی صنم دیدنم خطاست

غزل شمارهٔ 406ای داشته به سر ز رعونت کلاه کج

غزل شمارهٔ 409ای دستت از نگار سفید و سیاه و سرخ

غزل شمارهٔ 831زین پیشتر چنین دلت از سنگ و رو نبود

غزل شمارهٔ 832عهدی که بود با منت، آن گوییا نبود

غزل شمارهٔ 833دی مست بوده ام که ز خویشم خبر نبود

غزل شمارهٔ 834یاری که بر جدایی اویم گمان نبود

غزل شمارهٔ 835دی زخم ناخنش به رخ چمن سمن چه بود؟

غزل شمارهٔ 836یارب، چه بود امشب و مهمان من که بود؟

غزل شمارهٔ 837یارب که دوش غایب من خانه که بود؟

غزل شمارهٔ 838آن دل که دایمش سر بستان و باغ بود

غزل شمارهٔ 839اهل خرد که از همه عالم بریده‌اند

غزل شمارهٔ 840یاران که زخم تیر بلایت چشیده‌اند

غزل شمارهٔ 841رندان پاکباز که از خود بریده‌اند

غزل شمارهٔ 842لعل شکروشت که به جلاب شسته اند

غزل شمارهٔ 843اهل خرد که دل به جهان در نبسته‌اند

غزل شمارهٔ 844آن رهروان که گام به صدق و صفا زنند

غزل شمارهٔ 845دریاب کز فراق تو جانم به لب رسید

غزل شمارهٔ 846باز آن شکار دوست، ز ابرو کمان کشید

غزل شمارهٔ 847ای از فروغ روی تو خورشید رو سفید

غزل شمارهٔ 848باد آمد و ز گمشدهٔ من خبر نداد

غزل شمارهٔ 849دل جز ترا به سینه درون جایگه نداد

غزل شمارهٔ 850دل بی رخ تو در گل و گلشن نه ایستاد

غزل شمارهٔ 851ما را شکنج زلف تو در پیچ و تاب برد

غزل شمارهٔ 852خوبان گمان مبر که ز اولاد آدمند

غزل شمارهٔ 853ای همرهان که آگه از آن رفته منید

غزل شمارهٔ 854دل در هوایت، ای بت عیار، جان دهد

غزل شمارهٔ 855دل باز سوی آن بت بدخو چه می رود؟

غزل شمارهٔ 856عمرم در آرزویِ تو رفته‌ست و می‌رود