باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 4453خشت از سرخم پنبه ز مینا بربایید

غزل شمارهٔ 4454خال از دمیدن خط بی انتظارم گردد

غزل شمارهٔ 4455شب زنده دار را دل روشن چو ماه گردد

غزل شمارهٔ 4456خط سیه مبادا زان خال سربرآرد

غزل شمارهٔ 4457شرم وحجاب مارا در پیچ وتاب دارد

غزل شمارهٔ 4458از حلقه های زنجیر سودا چه باک دارد

غزل شمارهٔ 4459پروای خط مشکین آن دلرباندارد

غزل شمارهٔ 4460پروای شکوه من آن سیمتن ندارد

غزل شمارهٔ 4461سودای عشق ما را بی نام وبی نشان کرد

غزل شمارهٔ 4462دل را به زلف پرچین تسخیر می توان کرد

غزل شمارهٔ 4463هر چند ره در آن زلف پیدا نمی توان کرد

غزل شمارهٔ 4464خالت ز خط مشکین دست دگر برآورد

غزل شمارهٔ 4465خوش آن که خواب راحت برخودحرام سازد

غزل شمارهٔ 4466از ترک گفتگو دل با معنی آشنا شد

غزل شمارهٔ 4467از حلقه‌های آن زلف، دل صاحبِ نظر شد

غزل شمارهٔ 4468در زلف ناامیدی روی امید باشد

غزل شمارهٔ 4469چون آفتاب هر کس روشن ضمیر باشد

غزل شمارهٔ 4470دولت چو نیست باقی بر باد رفته باشد

غزل شمارهٔ 4471تن را اگر گذاری در عشق ما چه باشد

غزل شمارهٔ 4472گر بی طلب رسد رزق ما را عجب نباشد

غزل شمارهٔ 4473سر چون گران شد از می دستارگو نباشد

غزل شمارهٔ 4474کی از ستاره برمن سنگ ستم نیامد

غزل شمارهٔ 4475از عشق یار نوخط دل زود می گشاید

غزل شمارهٔ 4476از روی نو خط یار هر جا سخن برآید

غزل شمارهٔ 4477چون رنگ می زمینا بیرون دوید باید

غزل شمارهٔ 4478آن چشم اگرچه خود را بیمار می‌نماید

غزل شمارهٔ 4479سفر گزین که سخن در وطن غریب نگردد

غزل شمارهٔ 4480سیاه چون دل رنگین سخن ز آه نگردد

غزل شمارهٔ 4481نظر به روی تو خورشید آب وتاب ندارد

غزل شمارهٔ 4482ز وعده های دروغش دل اضطراب ندارد

غزل شمارهٔ 4483ستاره سوخته پروای اعتبار ندارد

غزل شمارهٔ 4484گل همیشه بهار سخن زوال ندارد

غزل شمارهٔ 4485همین نه سینه ما آه صبحگاه ندارد

غزل شمارهٔ 4486دهان بوسه فریب ترا پیاله ندارد

غزل شمارهٔ 4487رخ تو رنگ زگلگونه شراب نگیرد

غزل شمارهٔ 4488نگه ز چشم تو چون چنان نشأه مدام نگیرد

غزل شمارهٔ 4489خوشا دلی که در اندیشه جمال تو باشد

غزل شمارهٔ 4490به جای سبزه چو ایام زندگی بسر آید

غزل شمارهٔ 4491مباد روی تو از پرده حجاب بر آید

غزل شمارهٔ 4492دل از تردد وخاطر ز انقلاب برآید

غزل شمارهٔ 4493بغیر خط که ز روی لطیف یار برآید

غزل شمارهٔ 4494آتش عشق تو چون زبانه برآرد

غزل شمارهٔ 4495رتبه خال تو مشک ناب ندارد

غزل شمارهٔ 4496در دل ما بخت سبز بارندارد

غزل شمارهٔ 4497قد ترا سرواعتدال ندارد

غزل شمارهٔ 4498دولت روشندلی زوال ندارد

غزل شمارهٔ 4499دامن دشت عدم گیاه ندارد

غزل شمارهٔ 4500مستی ما از می شبانه نباشد

غزل شمارهٔ 4501عشق مقید به خط وخال نگردد

غزل شمارهٔ 4502غنچه مستور از نقاب برآمد