غزل شمارهٔ 4457

شرم وحجاب مارا در پیچ وتاب دارد

خون خوردن است کارش تیغی که آب دارد

اندیشه رهایی نقش برآب باشد

در قلزمی که گرداب بیش از حباب دارد

گر خون شود دل سنگ چندان عجب نباشد

در عالمی که گوهر چشم پرآب دارد

از سینه برنیارد نشمرده یک نفس را

چون صبح هر که در دل بیم حساب دارد

تیغ زبان دعوی برهان جهل باشد

صحرای موج افزون موج سراب دارد

آن شاخ گل همانا خواهد به باغ آمد

کز طوق قمریان سرو پا در رکاب دارد

از آفتاب محشر اندیشه نیست مارا

حسن برشته اودل را کباب دارد

زان چشم اگرپرآب است زین آب می شود دل

رخسار او چه نسبت با آفتاب دارد

در آستین نگیرد دست کریم آرام

در آتش است نعلش ابری که آب دارد

بند خود از تپیدن چون مرغ سخت سازد

در انتظام دنیا هر کس شتاب دارد

در زیر چرخ هر کس خواهد نفس کند راست

فکر نفس کشیدن در زیر آب دارد

از فقر بر دل ما گرد کدورتی نیست

معماری کریمان ما را خراب دارد

درپرده رونهفتن صائب زبی حجابی است

رویی که شرمگین است از خود نقاب دارد