باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 3351خنده چون کبک به آواز نمی باید کرد

غزل شمارهٔ 3352رو نهان از دل بی کینه نمی باید کرد

غزل شمارهٔ 3353رخنه هایی که مرا در جگر آن مژگان کرد

غزل شمارهٔ 3354حسن روزی که صف آرایی آن مژگان کرد

غزل شمارهٔ 3355از تپش منع دل بی سر و پا نتوان کرد

غزل شمارهٔ 3356قطع امید ازان موی کمر نتوان کرد

غزل شمارهٔ 3357دامن دولت دنیا نتوان سخت گرفت

غزل شمارهٔ 3358دعوی بوسه به آن غنچه دهن نتوان کرد

غزل شمارهٔ 3359تا حیا قطع نظر زان گل رخسار نکرد

غزل شمارهٔ 3360برق را در نظر آور به خس و خار چه کرد

غزل شمارهٔ 3361سیل را در نظر آور که به ویرانه چه کرد

غزل شمارهٔ 3362سیر حسن خود اگر در دل ما خواهی کرد

غزل شمارهٔ 3363آن که منع من مخمور ز صهبا می‌کرد

غزل شمارهٔ 3364از دو عالم دل اگر رو به سویدا می‌کرد

غزل شمارهٔ 3365بی‌تو گر شاخ گلی دیده تماشا می‌کرد

غزل شمارهٔ 3366حسن آن روز که آیینه مصفا می‌کرد

غزل شمارهٔ 3367در چمن جلوه‌گر آن قامت رعنا می‌کرد

غزل شمارهٔ 3368خضر اگر چاشنی تیغ شهادت می کرد

غزل شمارهٔ 3369از خموشی دل روشن گهران آب خورد

غزل شمارهٔ 3370چند دل خون خود از دوری احباب خورد؟

غزل شمارهٔ 3371اوست عاقل که درین غمکده صهبا نخورد

غزل شمارهٔ 3372جان ما تاب زهر زلف پریشان نخورد

غزل شمارهٔ 3373شعله شوق اگر در دل خارا گیرد

غزل شمارهٔ 3374زاهد خشک ز میخانه چه لذت گیرد؟

غزل شمارهٔ 3375هر که در وقت جوانی ره طاعت گیرد

غزل شمارهٔ 3376اگر آن غنچه دهن مهر ز لب برگیرد

غزل شمارهٔ 3377چه تمتع ز لبش دیده حیران گیرد؟

غزل شمارهٔ 3378کیست دست من آزاده ز یاران گیرد؟

غزل شمارهٔ 3379تا دلی از کف ارباب وفا می گیرد

غزل شمارهٔ 3380شد فنا هر که سر از تیغ شهادت وا زد

غزل شمارهٔ 3381قدم از صدق درین مرحله می باید زد

غزل شمارهٔ 3382عشق اول به دل سوخته آدم زد

غزل شمارهٔ 3383قطره آن کس که پی آب به ظلمت می زد

غزل شمارهٔ 3384هرکه در دامن ارباب نظر دست نزد

غزل شمارهٔ 3385آن کسی چشم و چراغ است نظر بازان را

غزل شمارهٔ 3386نیست ممکن دل آشفته به سر پردازد

غزل شمارهٔ 3387عاشق محو به دلدار نمی پردازد

غزل شمارهٔ 3388گوهر عکس لبش گر به شراب اندازد

غزل شمارهٔ 3389باد اگر پرده ز رخساره یار اندازد

غزل شمارهٔ 3390بر ز نخدان تو هرکس که نگاه اندازد

غزل شمارهٔ 3391اشک را دیده من گوهر غلطان سازد

غزل شمارهٔ 3392زهر را صبر جوانمرد شکر می سازد

غزل شمارهٔ 3393صبر را زمزمه من سفری می سازد

غزل شمارهٔ 3394سینه را تیره هوا و هوسی می سازد

غزل شمارهٔ 3395چه میان است که دایم چو دل من لرزد

غزل شمارهٔ 3396پیر بر زندگی افزون ز جوان می لرزد

غزل شمارهٔ 3397در حریمی که گل روی ایاغ افروزد

غزل شمارهٔ 3398عشق در سینه خس و خار تمنا سوزد

غزل شمارهٔ 3399اشک گرمم جگر وادی محشر سوزد

غزل شمارهٔ 3400پایم از گرمی رفتار چنان می‌سوزد