باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 3301شوق من سرکشی از زلف معنبر دارد

غزل شمارهٔ 3302سخنی کز دل بیتاب بود پردارد

غزل شمارهٔ 3303عشق صد لخت جگر بر مژه تر دارد

غزل شمارهٔ 3304می کجا مهر حجاب از لب ما بردارد؟

غزل شمارهٔ 3305حسن در خانه زین جلوه دیگر دارد

غزل شمارهٔ 3306رهرو عشق کی اندیشه منزل دارد؟

غزل شمارهٔ 3307خصم را عقل مقید به تحمل دارد

غزل شمارهٔ 3308در خور مزد فلک کار به آدم دارد

غزل شمارهٔ 3309بحر هر چند به بر همچو حبابم دارد

غزل شمارهٔ 3310دل عاشق چه غم از شورش دوران دارد؟

غزل شمارهٔ 3311رهرو عشق چه پروای مغیلان دارد؟

غزل شمارهٔ 3312تشنگان حال جگر سوختگان می دانند

غزل شمارهٔ 3313سالک امید نجات از دل روشن دارد

غزل شمارهٔ 3314از بتان شسته عذاری که حجابی دارد

غزل شمارهٔ 3315لب لعل تو اگر جام شرابی دارد

غزل شمارهٔ 3316هر که چون زانوی خود آینه داری دارد

غزل شمارهٔ 3317هر که رخساره آیینه گدازی دارد

غزل شمارهٔ 3318حسن نو خط تو سرمایه نازی دارد

غزل شمارهٔ 3319گوشه گیری که لب نان حلالی دارد

غزل شمارهٔ 3320هر کف خاک ز احسان تو جانی دارد

غزل شمارهٔ 3321نرگس از دور به آن چشم نگاهی دارد

غزل شمارهٔ 3322ذره‌ام چشم به خورشید لقایی دارد

غزل شمارهٔ 3323جام می چهره اندیشه نمایی دارد

غزل شمارهٔ 3324دل آگاه ز تن فکر رهایی دارد

غزل شمارهٔ 3325پاس اندوه دل تنگ نگه می دارد

غزل شمارهٔ 3326نه همین فکر مرا روز به من نگذارد

غزل شمارهٔ 3327دل و دین و خرد و هوش مرا صهبا برد

غزل شمارهٔ 3328سرو را شیوه رفتار تو از جا ببرد

غزل شمارهٔ 3329دل محال است ز ما عشوه دنیا ببرد

غزل شمارهٔ 3330هر که آیینه به روشنگر ساغر ببرد

غزل شمارهٔ 3331صائب این بار به صد دست نگه خواهم داشت

غزل شمارهٔ 3332هر که چون غنچه سر خود به گریبان نبرد

غزل شمارهٔ 3333جان کس از دیدن آن سیب زنخدان نبرد

غزل شمارهٔ 3334از سری جوی سعادت که ز دولت گذرد

غزل شمارهٔ 3335زخم عشاق محال است ز خنجر گذرد

غزل شمارهٔ 3336چه عجب تیر خدنگ تو گر از دل گذرد؟

غزل شمارهٔ 3337هر کجا قصه آن طره و کاکل گذرد

غزل شمارهٔ 3338کلفت از مردم آزاده شتابان گذرد

غزل شمارهٔ 3339روز و شب بر من مهجور به تلخی گذرد

غزل شمارهٔ 3340پای بر چرخ نهد هرکه ز سر می‌گذرد

غزل شمارهٔ 3341روزگار طرب و نوبت غم می گذرد

غزل شمارهٔ 3342از میان تیغ برآور که زمان می‌گذرد

غزل شمارهٔ 3343کعبه از کوی تو لبیک‌زنان می‌گذرد

غزل شمارهٔ 3344غنچه راز مرا آه به ناخن وا کرد

غزل شمارهٔ 3345دولت از دیده بیدار طلب باید کرد

غزل شمارهٔ 3346خویش را پیشتر از مرگ خبر باید کرد

غزل شمارهٔ 3347ای دل از دشمن خاموش حذر باید کرد

غزل شمارهٔ 3348نوبهارست سرانجام زری باید کرد

غزل شمارهٔ 3349دل چون آینه را تار نمی باید کرد

غزل شمارهٔ 3350روی آیینه دل تار نمی باید کرد