باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 3251یوسفی نیست دل خوش که هویدا گردد

غزل شمارهٔ 3252زهر، تریاق به اکسیر مدارا گردد

غزل شمارهٔ 3253نفس از توبه صادق دم عیسی گردد

غزل شمارهٔ 3254جوهر می ز رگ ابر مثنی گردد

غزل شمارهٔ 3255پنبه گوشم اگر پنبه مینا گردد

غزل شمارهٔ 3256آب خوب است لب خشکی ازو تر گردد

غزل شمارهٔ 3257سخن عشق محال است مکرر گردد

غزل شمارهٔ 3258حسن در هر نگهی عالم دیگر گردد

غزل شمارهٔ 3259هرکه باریک شد از فکر، سخنور گردد

غزل شمارهٔ 3260نیست ممکن که دل ما ز وفا برگردد

غزل شمارهٔ 3261چه بهشتی است که یارم ز سفر برگردد

غزل شمارهٔ 3262که گمان داشت ز خط حسن تو زایل گردد؟

غزل شمارهٔ 3263که گمان داشت ز خط حسن تو زایل گردد؟

غزل شمارهٔ 3264در واکرده، در بسته ز دربان گردد

غزل شمارهٔ 3265خواب هرکس ز خیال تو پریشان گردد

غزل شمارهٔ 3266دل ما کی تهی از درد به افغان گردد؟

غزل شمارهٔ 3267چشم شوخ تو چو بر همزن مژگان گردد

غزل شمارهٔ 3268نخل قد تو به باغی که خرامان گردد

غزل شمارهٔ 3269سر شوریده ز تسلیم به سامان گردد

غزل شمارهٔ 3270نفس سرکش چه خیال است به فرمان گردد؟

غزل شمارهٔ 3271چون ز می صفحه رخسار تو گلگون گردد

غزل شمارهٔ 3272گر چنین خون دل ازان طره مشکین گردد

غزل شمارهٔ 3273گر چنین خون دل ازان طره مشکین گردد

غزل شمارهٔ 3274منحرف از نگه آن قبله ابرو گردد

غزل شمارهٔ 3275از نظر بازی من چشم سخنگو گردد

غزل شمارهٔ 3276وقت ارباب دل آشفته به مویی گردد

غزل شمارهٔ 3277عقده چون وقت رسد عقده‌گشا می‌گردد

غزل شمارهٔ 3278هرکه تسلیم به فرمان قضا می‌گردد

غزل شمارهٔ 3279دولت حسن ز خط زیر و زبر می‌گردد

غزل شمارهٔ 3280دل هرکس که مقید به هوس می گردد

غزل شمارهٔ 3281سر ارباب جدل خرج زبان می‌گردد

غزل شمارهٔ 3282راست آزرده کی از زخم زبان می‌گردد؟

غزل شمارهٔ 3283دیدنت باعث سرسبزی جان می‌گردد

غزل شمارهٔ 3284آدمی پیر چو شد حرص جوان می‌گردد

غزل شمارهٔ 3285اشک دریادل ما گرد جهان می‌گردد

غزل شمارهٔ 3286صبر در عشق ز دلها سفری می گردد

غزل شمارهٔ 3287کوه در بادیه شوق کمر می‌بندد

غزل شمارهٔ 3288غنچه باغ حیا سر به گریبان خندد

غزل شمارهٔ 3289دل سنگین ترا هر که به انصاف آرد

غزل شمارهٔ 3290کلفت از سینه می ناب برون می آرد

غزل شمارهٔ 3291تیغ سیراب تو فیض دم عیسی دارد

غزل شمارهٔ 3292چهره ات رنگ ز گلدسته مینا دارد

غزل شمارهٔ 3293دل آسوده طمع هر که ز دنیا دارد

غزل شمارهٔ 3294می در آن لعل گهربار تماشا دارد

غزل شمارهٔ 3295عاشق از طعنه اغیار چه پروا دارد؟

غزل شمارهٔ 3296از ترشرویی ما خاک چه پروا دارد؟

غزل شمارهٔ 3297آه عشاق سیه‌روز اثرها دارد

غزل شمارهٔ 3298چشم پرکار تو در پرده بیان‌ها دارد

غزل شمارهٔ 3299مرهم زخم مرا شور محبت دارد

غزل شمارهٔ 3300سالک از منزل نزدیک شکایت دارد