غزل شمارهٔ 3268

نوح را دیده من زورق طوفان گردد

خضر بر چشم ترم چشمه حیوان گردد

در واکرده، در بسته ز دربان گردد

دولت از خانه در بسته گریزان گردد

خواب هرکس ز خیال تو پریشان گردد

زلف شب در نظرش سنبل و ریحان گردد

دل ما کی تهی از درد به افغان گردد؟

این نه ابری است که از باد پریشان گردد

چشم شوخ تو چو بر همزن مژگان گردد

دو جهان فتنه به هم دست و گریبان گردد

سر شوریده ز تسلیم به سامان گردد

دل پریشان نشود دیده چو حیران گردد

نفس سرکش چه خیال است به فرمان گردد؟

سگ دیوانه محال است نگهبان گردد