باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 3401هر که زشت است همان زشت به عقبی خیزد

غزل شمارهٔ 3402دل اگر از سر اخلاص ز جا برخیزد

غزل شمارهٔ 3403چون خط از چهره آن ماه لقا برخیزد

غزل شمارهٔ 3404در گنه اشک ندامت ز جگر برخیزد

غزل شمارهٔ 3405منعم از خواب عدم تیره روان برخیزد

غزل شمارهٔ 3406نه ز می خوردن ما شور و شری برخیزد

غزل شمارهٔ 3407می توان گرد خط از آینه حسن زدود

غزل شمارهٔ 3408گریه ابری است که از دامن دل می خیزد

غزل شمارهٔ 3409زنگ غفلت ز دل من نگران می‌خیزد

غزل شمارهٔ 3410من که دارم که گلم بر سر بالین ریزد؟

غزل شمارهٔ 3411عشق در پای گلی رنگ وفا می‌ریزد

غزل شمارهٔ 3412زین سعادت که ز بال و پر ما می‌ریزد

غزل شمارهٔ 3413صبر هرچند به دل رنگ حضر می‌ریزد

غزل شمارهٔ 3414محو دیدار تو راحت ز الم نشناسد

غزل شمارهٔ 3415چه خیال است به تیغش دل بیتاب رسد؟

غزل شمارهٔ 3416تا کیم نوحه به گوش از دل ناشاد رسد؟

غزل شمارهٔ 3417کوهکن کیست به گرد من شیدا برسد؟

غزل شمارهٔ 3418جذبه شوق اگر از جانب کنعان نرسد

غزل شمارهٔ 3419دل به مطلب اگر از راه تپیدن نرسد

غزل شمارهٔ 3420چشم عاشق پی جانان به پریدن نرسد

غزل شمارهٔ 3421بی تب و تاب به مخمور شرابی نرسد

غزل شمارهٔ 3422دل تهی ناشده از خویش به جایی نرسد

غزل شمارهٔ 3423پیش مژگان درازت که هدف خواهد شد؟

غزل شمارهٔ 3424خط شبرنگ ز روی تو عیان خواهد شد

غزل شمارهٔ 3425خارج از پرده آهنگ نمی باید شد

غزل شمارهٔ 3426هر که ایام خط از سیمبران غافل شد

غزل شمارهٔ 3427جگر پاره اگر مایده خوانم شد

غزل شمارهٔ 3428لوح محفوظ شد آن دیده که حیران تو شد

غزل شمارهٔ 3429بیت معمور شد آن خانه که ویران تو شد

غزل شمارهٔ 3430اگر آن غمزه خونریز مصور می‌شد

غزل شمارهٔ 3431پیر گردیدی و کشت املت زرد نشد

غزل شمارهٔ 3432صاف با ما دل آن شعله بیباک نشد

غزل شمارهٔ 3433عاشقان را چه غم از سلسله پا باشد؟

غزل شمارهٔ 3434چند جان سختی ما سنگ ره ما باشد؟

غزل شمارهٔ 3435ساقی بزم اگر آن دلبر رعنا باشد

غزل شمارهٔ 3436شمع با مضطرب از دست حمایت باشد

غزل شمارهٔ 3437قبله زن صفتان آینه زر باشد

غزل شمارهٔ 3438چشم ناقص گهران بر زر و زیور باشد

غزل شمارهٔ 3439پادشاهی نه به سیم و زر و گوهر باشد

غزل شمارهٔ 3440دایم از فکر سفر پیر مشوش باشد

غزل شمارهٔ 3441من و راهی که ز سر سنگ نشانش باشد

غزل شمارهٔ 3442نیست در دست مرا غیر دعا، خوش باشد

غزل شمارهٔ 3443دل ازان دورتر افتاده که واصل باشد

غزل شمارهٔ 3444گر صفای حرم کعبه ز زمزم باشد

غزل شمارهٔ 3445نقد روشن‌گُهران در گرهِ غم باشد

غزل شمارهٔ 3446نقد جان را لب خاموش نگهبان باشد

غزل شمارهٔ 3447نمک صبح در آن است که خندان باشد

غزل شمارهٔ 3448اهل دل اوست که در وسعت خلق افزاید

غزل شمارهٔ 3449آسمان ساغری از محفل مردان باشد

غزل شمارهٔ 3450آتش قافله ما دل روشن باشد