باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 3451بیخودی بال و پر روح گشودن باشد

غزل شمارهٔ 3452زردی روی من از باده کشیدن باشد

غزل شمارهٔ 3453داغ هر لاله که بر سینه هامون باشد

غزل شمارهٔ 3454چشم بیدار چراغ سر بالین باشد

غزل شمارهٔ 3455هرکه را چشم بر آن گوشه ابرو باشد

غزل شمارهٔ 3456نیستم گل که مرا برگ نثاری باشد

غزل شمارهٔ 3457گرچه آن سرو روان در همه جا می باشد

غزل شمارهٔ 3458کی دل سالک سرگشته بجا می باشد؟

غزل شمارهٔ 3459ظاهر و باطن مردان به صفا می باشد

غزل شمارهٔ 3460پیچ و خم لازمه رشته جان می باشد

غزل شمارهٔ 3461دیده زنده دلان اشک فشان می باشد

غزل شمارهٔ 3462شکوه اهل دل از خلق نهان می باشد

غزل شمارهٔ 3463دل سودازدگان گوشه نشین می باشد

غزل شمارهٔ 3464دل پیران کهنسال غمین می باشد

غزل شمارهٔ 3465چهره زرد، مرا ساغر زر می بخشد

غزل شمارهٔ 3466جذبه ای کو که مرا جانب دلدار کشد؟

غزل شمارهٔ 3467دل چسان دست ازان طره طرار کشد؟

غزل شمارهٔ 3468چند چون طفل ز انگشت کسی شیر کشد؟

غزل شمارهٔ 3469کی ز تن کار دل خسته به آرام کشد؟

غزل شمارهٔ 3470هرکه اینجا ز جگر آه ندامت نکشد

غزل شمارهٔ 3471سر آزاده ما منت افسر نکشد

غزل شمارهٔ 3472عاشقان را دم تسلیم نفس می رقصد

غزل شمارهٔ 3473تا مرا در نظر آن حسن خداداد آمد

غزل شمارهٔ 3474دیگر از پرده برون نغمه طنبور آمد

غزل شمارهٔ 3475از قضا چشم سیاه تو به یادم آمد

غزل شمارهٔ 3476به لبم بی تو چنان تند نفس می آمد

غزل شمارهٔ 3477شوق من قاصد بیدرد کجا می داند؟

غزل شمارهٔ 3478دلش از گریه من رنگ نمی گرداند

غزل شمارهٔ 3479خویش را گر ز خور و خواب توانی گذراند

غزل شمارهٔ 3480نه زر و سیم و نه لعل و نه گهر خواهد ماند

غزل شمارهٔ 3481حسرت عمر، مرا در دل افگار بماند

غزل شمارهٔ 3482چهره ات شمع فروزان شده را می ماند

غزل شمارهٔ 3483نه زر و سیم و نه باغ و نه دکان می ماند

غزل شمارهٔ 3484عارفانی که به تسلیم و رضا ساخته اند

غزل شمارهٔ 3485در لب یار نهان عیش جهان ساخته اند

غزل شمارهٔ 3486عاشقان زان لب شیرین به سخن ساخته اند

غزل شمارهٔ 3487محض حرف است که او را دهنی ساخته‌اند

غزل شمارهٔ 3488هر گروهی به دلیل دگر آویخته اند

غزل شمارهٔ 3489عارفانی که ازین رشته سری یافته اند

غزل شمارهٔ 3490عاقلانی که ز زنجیر تو سر وا زده اند

غزل شمارهٔ 3491تا به تعظیم نهال تو ز جا برجستند

غزل شمارهٔ 3492دردمندان که به ناخن جگر خود خستند

غزل شمارهٔ 3493بال پرواز خود آن مردم غافل بستند

غزل شمارهٔ 3494کیستند اهل جهان، بی سر و سامانی چند

غزل شمارهٔ 3495ما به ساقی و حریفان به شراب افتادند

غزل شمارهٔ 3496گر به شاهان جهان مسند عزت دادند

غزل شمارهٔ 3497قسمتی در خور هرکس چو ز اول دادند

غزل شمارهٔ 3498با لب تشنه جگر سر به سرابم دادند

غزل شمارهٔ 3499داروی بیهشی از جام صفاتم دادند

غزل شمارهٔ 3500قدرت حرف گرفتند و زبانم دادند