باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 3501بی سخن غنچه لبان مست مدامم کردند

غزل شمارهٔ 3502از لب خشک مهیا لب نانم کردند

غزل شمارهٔ 3503غنچه هایی که درین سبز چمن خنده زدند

غزل شمارهٔ 3504سالکانی که قدم در ره جانانه زدند

غزل شمارهٔ 3505نغمه عشق به گوش من دیوانه زدند

غزل شمارهٔ 3506تا تو بی پرده شدی لاله رخان خوار شدند

غزل شمارهٔ 3507اهل معنی به سخن بلبل بستان خودند

غزل شمارهٔ 3508روشنائی که درین دایره صاحب دیدند

غزل شمارهٔ 3509به کمان پشت و به شمشیر دهن بخشیدند

غزل شمارهٔ 3510نه همین اهل خرد آینه اسرارند

غزل شمارهٔ 3511نه غم خار و نه اندیشه خارا دارند

غزل شمارهٔ 3512همه از تاب کمر در خم ایمان دارند

غزل شمارهٔ 3513عشرت روی زمین بی سر و پایان دارند

غزل شمارهٔ 3514شیشه هایی که درستی ز شکستن دارند

غزل شمارهٔ 3515گوشه گیران که ز ایام کناری دارند

غزل شمارهٔ 3516حال من از نظر یار نهان می دارند

غزل شمارهٔ 3517بد درونان که به همواری ظاهر سمرند

غزل شمارهٔ 3518خاک شو تا ز بهارت به گل تر گیرند

غزل شمارهٔ 3519مهر را سوختگان بوتهٔ خاری گیرند

غزل شمارهٔ 3520روشنانی که ز خورشید نظر می گیرند

غزل شمارهٔ 3521عاشقانی که به تسلیم و رضا می باشند

غزل شمارهٔ 3522جرم یوسف به چه تقریب عزیزان بخشند؟

غزل شمارهٔ 3523ساده لوحان که می از خم به مدارا نوشند

غزل شمارهٔ 3524غافلان رطل گران را به دو دم می نوشند

غزل شمارهٔ 3525چون نفس زیر فلک دل به هوس راست کند؟

غزل شمارهٔ 3526ساقی از جامی اگر خاطر ما شاد کند

غزل شمارهٔ 3527فتنه را چشم سیه مست تو هشیار کند

غزل شمارهٔ 3528خط شبرنگ چه با آن رخ پرنور کند؟

غزل شمارهٔ 3529چشم خود خواجه اگر سیر به تدبیر کند

غزل شمارهٔ 3530هر دلی را که محبت صدف راز کند

غزل شمارهٔ 3531در صدف چشم محال است گهر باز کند

غزل شمارهٔ 3532آتش خشم به یاقوت مدارا چه کند؟

غزل شمارهٔ 3533داغ با سینه ارباب محبت چه کند؟

غزل شمارهٔ 3534دل نازک به زبان بازی مژگان چه کند؟

غزل شمارهٔ 3535خرمن صبر به این برق عنانان چه کند؟

غزل شمارهٔ 3536سالکان را ز جهان عشق تو بیگانه کند

غزل شمارهٔ 3537رفع دلتنگی من نشأه صهبا نکند

غزل شمارهٔ 3538مکث لب تشنه دیدار به جنت نکند

غزل شمارهٔ 3539غم محال است که تدبیر دل من نکند

غزل شمارهٔ 3540چرخ هرچند دل اهل هنر را شکند

غزل شمارهٔ 3541دست تاک از اثر نشأه صهباست بلند

غزل شمارهٔ 3542رتبه خط تو بالغ نظران می دانند

غزل شمارهٔ 3543یاد رویش نه چراغی است که خاموش کنند

غزل شمارهٔ 3544درد را سوختگان تو به درمان ندهند

غزل شمارهٔ 3545کاهلانی که درین ره به هوس می آیند

غزل شمارهٔ 3546چه بهشتی است که آن بند قبا بگشایند

غزل شمارهٔ 3547دانه از سینه خود مرغ نظر می چیند

غزل شمارهٔ 3548هرچه دریافت کلیم از نظر بینا بود

غزل شمارهٔ 3549هرکه خامش شود از حادثه آزاد بود

غزل شمارهٔ 3550دل اهل نظر آن به که گرفتار بود