باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 2101دل رفته رفته رنگ لب لعل او گرفت

غزل شمارهٔ 2102از زلف اگر نه حسن تو زنجیر می گرفت

غزل شمارهٔ 2103گر در میان هوا چو حبابت نمی گرفت

غزل شمارهٔ 2104از نوبهار روی زمین خشک و تر شکفت

غزل شمارهٔ 2105تنها نه اشک راز مرا جسته جسته گفت

غزل شمارهٔ 2106از حد گذشت وقت سحر آرمیدنت

غزل شمارهٔ 2107ماهی که ز پرتو به جهان شور درانداخت

غزل شمارهٔ 2108زلف تو کشاکش به رگ جان من انداخت

غزل شمارهٔ 2109زان خانه برانداز که از خانه زین خاست

غزل شمارهٔ 2110در چشم غلط بین نبود وضع جهان راست

غزل شمارهٔ 2111جمعیت اسباب، حجاب نظر ماست

غزل شمارهٔ 2112مستوری حسن از نظر بوالهوس ماست

غزل شمارهٔ 2113آیینه خورشید دل بی هوس ماست

غزل شمارهٔ 2114خمخانه افلاک تهی ساخته ماست

غزل شمارهٔ 2115تمکین خرام تو ز بسیاری دلهاست

غزل شمارهٔ 2116چشم تو عجب نیست اگر مست و خراب است

غزل شمارهٔ 2117بر هر که نظر می فکنم مست و خراب است

غزل شمارهٔ 2118در عالم فانی که بقا پا به رکاب است

غزل شمارهٔ 2119جمعیت جسم از نفس پا به رکاب است

غزل شمارهٔ 2120در پاس نفس می گذرد عمر عزیزش

غزل شمارهٔ 2121آفاق منور ز رخ انور صبح است

غزل شمارهٔ 2122روشنگر آیینه دلها دم صبح است

غزل شمارهٔ 2123سرگرم تمنای تو فارغ ز گزندست

غزل شمارهٔ 2124واعظ نه ترا پایه گفتار بلندست

غزل شمارهٔ 2125این هستی باطل چو شرر محض نمودست

غزل شمارهٔ 2126ما صافدلان را چه غم از گرد و غبارست؟

غزل شمارهٔ 2127شمع سر خاک شهدا لاله داغ است

غزل شمارهٔ 2128پیچیدن سر از دو جهان افسر عشق است

غزل شمارهٔ 2129گردون صدف گوهر یکدانه عشق است

غزل شمارهٔ 2130دل در نظر مردم فرزانه بزرگ است

غزل شمارهٔ 2131خورشید ترا از خط شبرنگ وبال است

غزل شمارهٔ 2132روشندل و دلبستگی تن چه خیال است؟

غزل شمارهٔ 2133جمعیت خاطر ز پریشانی عقل است

غزل شمارهٔ 2134شیرازه جمعیت مستان خط جام است

غزل شمارهٔ 2135مأوای تو از کعبه و بتخانه کدام است؟

غزل شمارهٔ 2136نقش به مراد دل ما خنده زخم است

غزل شمارهٔ 2137پیراهن گل چاک ز بیداد نسیم است

غزل شمارهٔ 2138طوطی ز سخن صیقل آیینه جان است

غزل شمارهٔ 2139درد تو به دلهای سبکروح گران است

غزل شمارهٔ 2140در وصل، دل از هجر فزون دل نگران است

غزل شمارهٔ 2141محو رخ زیبای تو فارغ ز جهان است

غزل شمارهٔ 2142لعل تو ز روشن گهری جان جهان است

غزل شمارهٔ 2143چون آینه هر دل که ز روشن گهران است

غزل شمارهٔ 2144دل بر شکن طره دلدار گران است

غزل شمارهٔ 2145دل نقطه بسم الله دیوان جنون است

غزل شمارهٔ 2146سبزی که سیاه است ازو روز من این است

غزل شمارهٔ 2147آن خانه برانداز که در خانه زین است

غزل شمارهٔ 2148سبزی که مرا ساخته بیتاب همین است

غزل شمارهٔ 2149چشمی که نظرباز به آن طاق دو ابروست

غزل شمارهٔ 2150مرغی که رمیدن ز جهان بال و پر اوست