باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 2151عشق است که اکسیر بقا خاک در اوست

غزل شمارهٔ 2152گفتار تو شهدی است که جانها مگس اوست

غزل شمارهٔ 2153تنها نه همین ماه به فرمان خط اوست

غزل شمارهٔ 2154بودی که نمودست وجودش، دهن اوست

غزل شمارهٔ 2155کیفیت می با لب شکرشکن توست

غزل شمارهٔ 2156روزم سیه از پرتو آن چشم سیاه است

غزل شمارهٔ 2157یارب دل خون گشته ز مژگان که جسته است؟

غزل شمارهٔ 2158در پرده شب هر که می ناب گرفته است

غزل شمارهٔ 2159از شش جهتم همچو شرر سنگ گرفته است

غزل شمارهٔ 2160یک دلشده در دام نگاهت نگرفته است

غزل شمارهٔ 2161در روی زمین یک سر پر شور نمانده است

غزل شمارهٔ 2162از مرگ به ما نیم نفس بیش نمانده است

غزل شمارهٔ 2163زان خرمن گل حاصل ما دامن چیده است

غزل شمارهٔ 2164رخسار تو روز سیه ریش ندیده است

غزل شمارهٔ 2165از عشق دلی نیست که زخمی نچشیده است

غزل شمارهٔ 2166با طره او مشک ختا دود کبابی است

غزل شمارهٔ 2167هر شام ز ماه رمضان صبح امیدی است

غزل شمارهٔ 2168تن بر دل خوش مشرب ما خانه تنگی است

غزل شمارهٔ 2169صبح از لب لعل تو پیام نمکینی است

غزل شمارهٔ 2170آن نرگس بیمار، عجب هوش ربایی است

غزل شمارهٔ 2171هر نخل مصیبت علم راهنمایی است

غزل شمارهٔ 2172بی روی تو چشم از همه خوبان نتوان بست

غزل شمارهٔ 2173در عالم بالاست تماشایی اگر هست

غزل شمارهٔ 2174در هر جگری شوری ازین گرم نفس هست

غزل شمارهٔ 2175بی دادرس آن کس که فغان چون جرسش هست

غزل شمارهٔ 2176خام است شرابی که در او غلغله ای هست

غزل شمارهٔ 2177در نقطه خاک است نهان، گر خبری هست

غزل شمارهٔ 2178در زیر فلک نیست اگر همنفسی هست

غزل شمارهٔ 2179هر خال ترا زیر نگین ملک جمی هست

غزل شمارهٔ 2180با ما سبب کینه گردون دغا چیست؟

غزل شمارهٔ 2181دلبستگی خلق به عمر گذران چیست؟

غزل شمارهٔ 2182خورشید نقاب رخ چون یاسمن کیست؟

غزل شمارهٔ 2183گر دل نکشد دست ز زلف تو عجب نیست

غزل شمارهٔ 2184در دیده بی شرم و حیا نور ادب نیست

غزل شمارهٔ 2185چون سرو به غیر از کف افسوس برم نیست

غزل شمارهٔ 2186آن را که بود تیغ زبان بی لب نان نیست

غزل شمارهٔ 2187لب بسته ما بیخبر از راز جهان نیست

غزل شمارهٔ 2188منظور من آن موی میان است و میان نیست

غزل شمارهٔ 2189بوی سر زلف تو به شیدایی من نیست

غزل شمارهٔ 2190در موج پریشانی ما فاصله ای نیست

غزل شمارهٔ 2191در معرکه عشق ز جرأت خبری نیست

غزل شمارهٔ 2192زین نقطه بود گردش پرگار فلکها

غزل شمارهٔ 2193از عکس خود آن آینه رو بس که حیا داشت

غزل شمارهٔ 2194در ظاهر اگر پشت به من همچو کمان داشت

غزل شمارهٔ 2195رگ در تنت از پاکی گوهر نتوان یافت

غزل شمارهٔ 2196در خاک وطن چند توان ره به عصا رفت؟

غزل شمارهٔ 2197ایام بهاران سبک از دیده ما رفت

غزل شمارهٔ 2198افسوس که ایام شریف رمضان رفت

غزل شمارهٔ 2199از ناخن دخل آنچه به رخسار سخن رفت

غزل شمارهٔ 2200ای زلف تو شیرازه دیوان قیامت