باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 301نشست اختر پروین ز پرنیان برخیز

غزل شمارهٔ 302از طور صلح و عربده بیگانه ام هنوز

غزل شمارهٔ 303مرد بی حوصله مردانه نگردد هرگز

غزل شمارهٔ 304گر به دل خلوت نداری از جهانبانی گریز

غزل شمارهٔ 305سوی صحرای حقیقت برد عشقم از هوس

غزل شمارهٔ 306ناله اصحاب مسجد نیست بی فریادرس

غزل شمارهٔ 307کسی به مشک نگفتست کم کن از انفاس

غزل شمارهٔ 308گشود ابر بغل بر چمن سپاس سپاس

غزل شمارهٔ 309اکسیر حسن در نظر پارسا شناس

غزل شمارهٔ 310شورش عشق از دل شیدا مپرس

غزل شمارهٔ 311فصلی چنین گذشت و سحابی ندید کس

غزل شمارهٔ 312به امید توام خرسند ازین پس

غزل شمارهٔ 313از نیاز و طاعتم مقصود دیدارست و بس

غزل شمارهٔ 314ما به دل شادیم از باغ و بهار ما مپرس

غزل شمارهٔ 315بگو به دیر خرابات السلام و مترس

غزل شمارهٔ 316خسته را فاتحه‌ای از لب خندان تو بس

غزل شمارهٔ 317ای که نامه می‌نویسی سوی من فرمان نویس

غزل شمارهٔ 318صبح شد راه شهر و برزن پرس

غزل شمارهٔ 319دست کسی نبسته و افسون نکرده کس

غزل شمارهٔ 320با حکمت ایستاده‌ام اینم پناه بس

غزل شمارهٔ 321تو عیش و ناز مرا از امیدواری پرس

غزل شمارهٔ 322تو کودکی به بزرگان زبان درازی بس

غزل شمارهٔ 323به اختیار تو در باختم ارادت خویش

غزل شمارهٔ 324دهر پرفتنه و شورست ز چشم سیهش

غزل شمارهٔ 325یارب آن سرو که پرورده ای از اشک منش

غزل شمارهٔ 326در بغل مصحف و سجاده تقوا بر دوش

غزل شمارهٔ 327از خوی کریم تو گنه گشت فراموش

غزل شمارهٔ 328بزم خالی می شود مطرب خموش

غزل شمارهٔ 329داشتم از درد جدایی خروش

غزل شمارهٔ 330غیرتم بانگ زد که: دور او باش

غزل شمارهٔ 331حیاتی در گذر دارم چه پرسی بود و نابودش

غزل شمارهٔ 332از فراق یار ناخشنود خویش

غزل شمارهٔ 333هرجا که بود روز خوش و روزگار خوش

غزل شمارهٔ 334ساقی بیار جام می خوشگوار پیش

غزل شمارهٔ 335گر جهان کشته بیداد شود برگذرش

غزل شمارهٔ 336آن که غایب از نظر گردید درمی‌یابمش

غزل شمارهٔ 337خرامان آمد از می در سر آتش

غزل شمارهٔ 338به سینه گریه گره شد نقاب برتر کش

غزل شمارهٔ 339بر کس نمانده سنگم زد و چشم شوخ و شنگش

غزل شمارهٔ 340شرمسارم از دل بی صبر و بی آرام خویش

غزل شمارهٔ 341بلاست خط نگارین و زلف خود به خمش

غزل شمارهٔ 342هرگز گلی شکفته نشد از نسیم خویش

غزل شمارهٔ 343یا در درون قبه این آسمان مباش

غزل شمارهٔ 344کی بود شفقت دل سوی اسیران کشدش

غزل شمارهٔ 345بزم می‌سازیم سامان گر نباشد گو مباش

غزل شمارهٔ 346از نقل و باده گوشه دل گشته روشنش

غزل شمارهٔ 347مطرب به گوشم زد نوا از گریه محزون کردمش

غزل شمارهٔ 348بر غمزده ای خنده زدم گفت حزین باش

غزل شمارهٔ 349بی تو نه با غم خوش و نی خانه خوش

غزل شمارهٔ 350رمید طایر جانم ز آشیانه خویش