غزل شمارهٔ 332

از فراق یار ناخشنود خویش

روی در نابود بینم بود خویش

بس که در سودا به شوق افتاده ام

از زیان خود ندانم سود خویش

خوبی او شد پدید از چشم من

سوختم بر آتش خود عود خویش

گر برآید از نمد آیینه ام

زشتی خویشم کند مردود خویش

از خطایم مغز جانم سوخته

سخت می ترسم ز آه و دود خویش

خاک معبدها رسانیدم به آب

از رخ زرد زمین فرسود خویش

وز گنهکاری ندیدم هیچگه

برکنار این فرق خاک آلود خویش

زنده زان مانم که یابم بوی وصل

از فراق عاقبت محمود خویش

روز فیروزی «نظیری » در پی است

دیده ام در اختر مسعود خویش