غزل شمارهٔ 312

به امید توام خرسند ازین پس

نخواهم گشت حاجتمند ازین پس

به بهتان گناهم سوخت دشمن

به عصیانم نمی سوزند ازین پس

اگر در دل ملالی یابم از تو

نخواهم تن به ناخن کند ازین پس

دلم از خانمان برکنده عشقت

ندارم مهر بر فرزند ازین پس

به بند نیستی دیدم دهانت

به هستی نیستم دربند ازین پس

بر از آغوش شمشادت گرفتم

ز صرصر نشکنم پیوند ازین پس

کنون خوش وقت باید بود با هم

که داند زندگی تا چند ازین پس

به تعلیم خردمندان نبودم

بسم نابخردان را پند ازین پس

شکر در مصر ارزان شد «نظیری »

به کنعان می فرستم قند ازین پس