باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 351طاعت پیر مغان کن وز همه بیگانه باش

غزل شمارهٔ 352لطف می خون در رگ افسرده می‌آرد به جوش

غزل شمارهٔ 353افغان که بعد صد طلب و جستجوی خویش

غزل شمارهٔ 354افسر به قبادی ده و خاتم به جمی بخش

غزل شمارهٔ 355بستم در تصرف گفت و شنید خویش

غزل شمارهٔ 356به بوی می دو سه ژولیده مرقع پوش

غزل شمارهٔ 357دم دم شاهدست و می می خاص

غزل شمارهٔ 358حریف خود شو و یا خود برآر آز خلوت خاص

غزل شمارهٔ 359ساقیا برخیز با مستان برقص

غزل شمارهٔ 360هرکه چون یوسف شود از محنت زندان خلاص

غزل شمارهٔ 361همیشه خنده شادی به آن لبان مخصوص

غزل شمارهٔ 362نه خانقاه نشین می شویم و نی مرتاض

غزل شمارهٔ 363دهم دو ملک به یک نغمه رباب عوض

غزل شمارهٔ 364حضور وقت نمی‌یابم و حلاوت فرض

غزل شمارهٔ 365هر صبح کن دو جام شراب مغانه فرض

غزل شمارهٔ 366از جمال تو کمال بشری بود غرض

غزل شمارهٔ 367روی دل با دوست باید داشت در مرگ و نشاط

غزل شمارهٔ 368حکم جفا صحیح و امید وفا غلط

غزل شمارهٔ 369صد جا در انتخاب تو پیدا کنم غلط

غزل شمارهٔ 370در عشق کار بوده و سامان نبوده شرط

غزل شمارهٔ 371جگر به خنده همی‌سوز و بر کران می‌غلت

غزل شمارهٔ 372درود پاک تو بر ریش باصفا واعظ

غزل شمارهٔ 373نی خاطرم از کتاب محظوظ

غزل شمارهٔ 374اگر تو نشنوی از ناله‌های زار چه حظ

غزل شمارهٔ 375هنوز عارف و عامی نداشتند نزاع

غزل شمارهٔ 376به فالی از لب تو تا ابد هما قانع

غزل شمارهٔ 377پای کوبان دست افشان در سماع

غزل شمارهٔ 378فریب دختر رز خواهشیست نامسموع

غزل شمارهٔ 379کند همیشه به دل چشم روسیاه نزاع

غزل شمارهٔ 380گوید سحر که شب گذر افکنده ای به باغ

غزل شمارهٔ 381راز دیرینه ز رخ پرده برانداخت دریغ

غزل شمارهٔ 382نه گل این جا ز عشق خار فارغ

غزل شمارهٔ 383جان به لب از شوق و می آرند پیغامم دروغ

غزل شمارهٔ 384نالم ز چرخ اگر نه بر افغان خورم دریغ

غزل شمارهٔ 385آنی به اثر داری و شأنی به تصرف

غزل شمارهٔ 386فتنه با زلف تو گرفته طرف

غزل شمارهٔ 387تو این گشاد و گره‌ها به دام فکر مباف

غزل شمارهٔ 388هرکه تایِب گردد از می بر رخ او رنگ حیف

غزل شمارهٔ 389کرشمه تو برد از قمارخانه حریف

غزل شمارهٔ 390لب ساقی روان‌ها، دل چشمه حقایق

غزل شمارهٔ 391صبح اول کرده عشقت عشوه‌ای در کار عشق

غزل شمارهٔ 392رفیق تر نکند در ره تو کام رفیق

غزل شمارهٔ 393ره نداد آه قدرم بر سر خوان تو ملک

غزل شمارهٔ 394نگشت دامن گردی درین بیابان چاک

غزل شمارهٔ 395درهای بسته واشد ز آه سحر مبارک

غزل شمارهٔ 396رسید فصل گل و عیش گلشنم نزدیک

غزل شمارهٔ 397نقش دیبا چنان کشید فرنگ

غزل شمارهٔ 398تا عشق چه ها کند به بلبل

غزل شمارهٔ 399مرحبا ساقی خجسته جمال

غزل شمارهٔ 400گر کشف حجب خواهی بستان می ناب اول