غزل شمارهٔ 361

همیشه خنده شادی به آن لبان مخصوص

فریب حسن به اقبال جاودان مخصوص

در تو قبله امیدهای روحانی

سر نیاز به آن خاک آستان مخصوص

شکایت تو چو فکرم ز مغز بیگانه

محبت تو چو مغزم به استخوان مخصوص

غمی فتاده که با طایران وحشی دل

نمی شویم به هم در یک آشیان مخصوص

شدیم هر دری از شاهدان هرجایی

نه می به میکده نه گل به گلستان مخصوص

ز طول روز قیامت عجب هراسانم

که روز هجر تو باشد به این نشان مخصوص

به حاجتم نرسد گرچه شد به خدمت تو

به آشناییی آه من آسمان مخصوص

ز تو رگم به رگ و مو به موی در سخن است

حکایت تو همین نیست با زبان مخصوص

ز نامه تو معطر بغل «نظیری » را

چو گل فروش که باشد به باغبان مخصوص