باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 401درین بستان به جهد از خار بگسل

غزل شمارهٔ 402به لغزش دست از دلدار مگسل

غزل شمارهٔ 403نیم ز کعبه به می خوردن مجاز خجل

غزل شمارهٔ 404زان شب که یار کرد نگاهی به سوی دل

غزل شمارهٔ 405نخست عشق به میخانه کرد نزول

غزل شمارهٔ 406کتاب خوانده شد و، شبهه‌ای نشد مغفول

غزل شمارهٔ 407منادیست در آن کو که خون زنده سبیل

غزل شمارهٔ 408صبح چو دم برآورد همرهی صبا کنم

غزل شمارهٔ 409ما حال خویش بی‌سر و بی‌پا نوشته‌ایم

غزل شمارهٔ 410ما به برهان و خبر پیرو ترسا نشویم

غزل شمارهٔ 411گهی بر فرش سنبل، گاه بر روی گیا افتم

غزل شمارهٔ 412ما چو سیل این خار از اول به پشت پا زدیم

غزل شمارهٔ 413نمی گردید کوته رشته معنی، رها کردم

غزل شمارهٔ 414از ما حذر که دست ز آداب شسته‌ایم

غزل شمارهٔ 415ما قلم در آتش و دفتر در آب افکنده‌ایم

غزل شمارهٔ 416می‌روم زین کوی و وز رشک محبت می‌روم

غزل شمارهٔ 417باز از جرم شکایت ناامید از رحمتم

غزل شمارهٔ 418تا به کی خیمه چو گل بر گذر باد زنم

غزل شمارهٔ 419سوزن به دل از بخیه و پیوند شکستیم

غزل شمارهٔ 420بسیار نظره کردم در گرم و سرد عالم

غزل شمارهٔ 421ز خراش دم به رقت، ز گداز دل به دردم

غزل شمارهٔ 422سوخت چون شمع پای تا بسرم

غزل شمارهٔ 423آتشین گفتار خاکی پیکرم

غزل شمارهٔ 424به گل پیراهنی امیدوارم

غزل شمارهٔ 425من روز ره خانه خمار ندانم

غزل شمارهٔ 426در دشمن زنم و دوستی اظهار کنم

غزل شمارهٔ 427رضا به عشق کدام است و اختیار کدام

غزل شمارهٔ 428هرکجا ساخت غمی دایره مسمار شدم

غزل شمارهٔ 429همیشه تار و پود کار ناهموار می‌بستم

غزل شمارهٔ 430زین غم نه گریه آید و نی ناله برکشم

غزل شمارهٔ 431چند در دل آرزو را خاک غم بر سر کنم

غزل شمارهٔ 432شب در بتخانه‌ای را با دو چشم تر زدم

غزل شمارهٔ 433به تمنای غلط بر همه کس میر شدیم

غزل شمارهٔ 434نه مقامی که در آن زاد سفر تازه کنیم

غزل شمارهٔ 435جز نسخه احوال کسان پیش ندارم

غزل شمارهٔ 436غساله شوی ته کاسه و ایاغ شدم

غزل شمارهٔ 437بی روی تو پروانه ای امشب به چراغم

غزل شمارهٔ 438ز جا نتوانم از کم نشئگی چالاک برخیزم

غزل شمارهٔ 439شب نه تشویش صبا نی شور بلبل داشتم

غزل شمارهٔ 440خود را کباب ازین دل خودکام کرده‌ام

غزل شمارهٔ 441خواهم که به آزادی دل نام برآرم

غزل شمارهٔ 442خاک دیگر بر سر مژگان بی‌غم می‌کنم

غزل شمارهٔ 443امروز پیشت از غم خود دم نمی‌زنم

غزل شمارهٔ 444تا از قضای دشت به گلشن فتاده ام

غزل شمارهٔ 445ز خیل نغمه‌سنجان رفتم و طرز کهن بردم

غزل شمارهٔ 446سخن دوست گران بود فراوان کردم

غزل شمارهٔ 447مشنو استغفار من کز اهل ایمان نیستم

غزل شمارهٔ 448هنر در شست و ناوک در کف و زه بر کمان دارم

غزل شمارهٔ 449شکوه نقصان داشت فصلی از میان انداختم

غزل شمارهٔ 450کعبه و دیر شدم صد ره و ویران گشتم